null Beeld

Review: The Man Without A Past

Een man (Markku Peltola) arriveert 's nachts per trein in Helsinki, en legt zich te slapen op een bank in het park. Daar wordt hij aangevallen door drie nozems die hem een klap op het hoofd verkopen, zijn geld en zijn radiootje stelen, en hem voor do...

Een man (Markku Peltola) arriveert 's nachts per trein in Helsinki, en legt zich te slapen op een bank in het park. Daar wordt hij aangevallen door drie nozems die hem een klap op het hoofd verkopen, zijn geld en zijn radiootje stelen, en hem voor dood achterlaten. Hij wordt wakker in het ziekenhuis, zonder herinneringen, zonder verleden, en zonder identiteit. In een andere film zou de man wellicht een dramatische speurtocht naar z'n geheugen zijn begonnen, maar niet zo in het universum van de Finse regisseur Aki Kaurismäki ('Drifting Clouds', 'Match Factory Girl'): Kaurismäki's protagonist lijkt niet echt hinder te ondervinden van zijn toestand, en besluit er gewoon het beste van te maken. Veeleer bevrijd dan beroofd van zijn verleden, plooit hij terug op een simpel en bezitloos hobo-bestaan in een containerpark aan de rand van de stad, tussen de scharrelaars en de clochards, voor wie het toppunt van geluk schuilt in het wekelijkse bord soep dat hun wordt verstrekt door het Leger Des Heils. En daar, tussen de verschoppelingen van de maatschappij (allemaal mensen voor wie je terstond een zeer grote sympathie opvat), bloeit hij open zoals hij - dat voel je, dat wéét je - in zijn vorige leven nooit had kúnnen openbloeien: hij plant aardappelen, herstelt een jukebox, tovert het stoffige orkestje van het Leger Des Heils om tot een heuse rockband, en wordt verliefd op een meisje (Kati Outinen). Het mooie is dat zijn handelingen niet lijken te zijn ingegeven door één of ander doorwrocht filmscenario, maar door het leven zelf - er zit een prachtig vloeiende, ietwat droomachtige flow in 'The Man Without A Past', waarop alle personages zich kalmpjes laten meedrijven, als veertjes op de wind. Even mooi als die flow, zijn de beelden en kleuren, en de melancholische liedjes, die, al worden ze dan in het Fins gezongen, een intraveneuze verbinding zullen leggen met uw onderhuidse nostalgiebloedvaten. Het is goed om te leven zonder verleden, zonder bezit, en zonder ballast, lijkt 'The Man Without A Past' te willen zeggen. Misschien is wel diezelfde gewichtloosheid die de immer dronken Kaurismäki op de bodem van het glas zoekt. Vanavond zullen we op hem klinken; én op zijn nieuwe film.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234