null Beeld

Review: The Mars Volta - Scabdates


'Over 70+ minutes of live music!' jubelt de sticker op het hoesje van 'Scabdates' van The Mars Volta. Daar is niks van gelogen, maar een mens moet natuurlijk altijd bijzonder goed opletten met verkopers: die zouden de periode '40-'45 nog durven aan...


'Over 70+ minutes of live music!' jubelt de sticker op het hoesje van 'Scabdates' van The Mars Volta. Daar is niks van gelogen, maar een mens moet natuurlijk altijd bijzonder goed opletten met verkopers: die zouden de periode '40-'45 nog durven aanprijzen als 'Meer dan 5+ jaar vol spanning en sensatie voor het hele gezin!'

Wij hebben ons dus plichtsbewust aan het luisteren gezet, en daarna hebben wij nog eens naar 'Scabdates' geluisterd, en daarna nóg drie keer (wij hebben ooit de hele 'Metal Machine Music' van Lou Reed twéé keer uitgezeten, in de veronderstelling dat wij de eerste keer misschien iets gemist hadden: neen, dus!) en uiteindelijk konden wij niet anders dan besluiten: wij waren over 350+ minutes of our life kwijt aan muziek die ons volstrekt koud laat.

Echt: we hebben het eerlijk geprobeerd, maar we hebben geen flauw idee waarin nu het mooie, het opwindende of het ontroerende ligt van een groep die het langdradigste van Pink Floyd, het irritantste van Santana en het progrockerigste van Robert Wyatt verenigt met een zanger die wanhopig probeert te klinken als Robert Plant en daar niet echt in slaagt.

Dat levert dan resultaten op zoals 'Cicatriz', een opus in vier bewegingen waarin een orgelsolo zit die een mens de tijd geeft om - wij hebben het empirisch uitgetest - rustig even koffie te gaan zetten, zes loslopende kippen op te hokken, twee auto's te laten uitfikken en zelfs een boek van Pieter Aspe uit te lezen. Overigens: toen we dáár anderhalf uur later doorheen gebaggerd waren, zat er nóg altijd iemand op dat orgel te pielen, en - wat veel erger was - we hadden niet het gevoel dat we in de tussentijd iets gemist hadden. Hebben ze bij The Mars Volta niet door dat de 'Jazz Club' uit 'The Fast Show' als satire bedoeld was?

Mensen met veel tijd en doorzettingsvermogen (een knoert van een joint helpt naar verluidt ook) zullen vast boeiende momenten op 'Scabdates' vinden, alleen is het echt geen pretje veertien minuten geëmmer, gefröbel, gefreak en een 'Do you wahahahààààààààà'-gillende zanger uit te zitten om acht interessante seconden te horen.

En o ja: ú mag van ons best luisteren naar een groep die in alle ernst songs met titels als 'Abrasions Mount the Timpani', 'Take the Veil Cerpin Taxt (Gust of Mutts)' en 'Haruspex' bedenkt, en u mag daar van ons zelfs diepere betekenissen en verbanden in zoeken, maar zoekt u dan ook naar betekenislagen in door ons in drie seconden bedachte bullshit als 'Evasions on the Hill with El Mariachi', 'Guy, Raise the Flat Income Tax (Rijk of Arme Dutts?)' en 'Luxaflex'? En kom óns dan in het vervolg gvd ook niet meer lastigvallen met de vraag of The Darkness het nu meent of niet, afgesproken?

Maar genoeg gelachen: heeft iemand Fikkie nog gezien? We hebben hier iets voor hem.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234