Review: The National op Rock Werchter 2013 (Main Stage)

'Ten oorlog!' sprak het leger op mijn ruggengraat. En ook: 'Nationalism is a moral duty!'

Er hadden bladeren moeten vallen, er hadden zonnen zo timide mogelijk moeten ondergaan, er hadden regendruppels moeten aarzelen - maar niets van dat: The National speelde toen de avond nog maar pas begon te tuimelen, en geen hemelgod die huilen wilde. Programmeerfoutje, Schuer!

'Plots ging de werkelijkheid in fuchsia tinten oplichten'

Werkte het toch, Matt Berninger en trawanten in Vlaams grijs? Ja hoor. 'Squalor Victoria' was koudheet opgediende woede. 'I Should Live In Salt' - de groep zou nog véél moois uit het verse juwelenkistje 'Trouble Will Find Me' opdiepen - had een instant nijdige uitwerking op een paar duizend traanklieren. En telkens ik 'Anyone's Ghost' hoor, word ik gegrepen door een kleine weerloosheid - de werkelijkheid gaat dan in fuchsia tinten oplichten, en alles lijkt zo eenvoudig mooi.

Nog in het hart klauwend moois? 'This Is The Last Time' zing ik nu al dagen in files, tijdens rookpauzes en wilde stakingsacties, en nooit wil de snik in mijn stem verhuizen. In 'England' bewees The National dat grijs de mooiste kleur is - wetenschappers visten uit dat het mathematisch onmogelijk is om de song te horen zonder onrustwekkende kropvorming ter hoogte van de keel. En o, die zinderende finale! 'Fake Empire' - had je kunnen opdragen aan Filip I, Matt! - was week en weerloos en weemoedig. 'Mr November'? Een oldie met een heerlijke stinkbek - en met Berninger die zich bekwaamde in het toonhouden tijdens een waanzinnige rit door het publiek. In de chaos van dienst weigerende microfoons, het quasi-kapotgesnokte leren debardeurke van Berninger en de aan flarden gerukte zieltjes in het publiek begon The National aan een magistraal, de kloten van het lijf rukkend 'Terrible Love' - kon ik maar voor altijd in die chaos wonen.

Ook nu ze gróót zijn, ook nu er drum 'n bass kids onverschillig staan te wezen op hun duiveluitdrijvingen, ook nu ze in het korset van promo en publi gesnoerd zijn - ook nu blijft The National dapper dealen in dat ene kostbare sentiment: troost.


Het moment

Het mooiste festivalmoment: die seconde waarvan je weet dat-ie één tel later gevolgd wordt door de backing vocals die invallen in 'Don't Swallow The Cap'.


Het publiek

Meelippen, meeschreeuwen, meekwijnen: u was een voorbeeldig publiek.


Quote

'Hij is de man die ik wil troosten. Hij heeft de mooiste onderarmen die ik ooit gezien heb. Hij heeft een zekere traagheid over zich, en die traagheid maakt hem aantrekkelijk. Het is de traagheid van de iets ouder wordende man.' Het meisje naast mij heeft het wel héél erg te pakken voor Matt Berninger.


Tweet


Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234