null Beeld

Review: The Offspring op Rock Werchter 2016

Nieuwsflash: Pat Krimson speelt bij The Offspring. But that’s okay because he likes the abuse.

Jeroen Maris

'Het was saai als een door Servais Verherstraeten geredigeerde beleidsnota van Kris Peeters'

Ik weet het: in 2016 heeft The Offspring even veel met punk te maken als Jan Jambon met, euh, punk. Ergens na de eeuwwisseling zijn ze Plopsaland geworden. Geen echt goeie plaat meer gemaakt, ook. En er zijn nog argumenten die radicaal tégen de groep pleiten: Dexter Holland lijkt op Pat Krimson, en Noodles niet op Loredana. Op je 53ste nog steeds Noodles heten is trouwens ook al niet wat je moeder wil.

En toch keek ik – echt en oprecht, zonder ironie – uit naar het concert. Dat had alles te maken met Marijke. Marijke was mijn buurmeisje in de tijd dat mijn secundaire geslachtskenmerken weigerden om door te breken. En met de primaire was het ook al niet zo goed gelukt. Maar Marijke dus: ik was smoorverliefd, want zo gaat dat met buurmeisjes, en zij niet, want zo gaat dat met buurmeisjes. Alles wat ik van haar wilde was een zoen. Alles wat ik van haar kreeg was een cassette. Een troostprijs, maar wát een troostprijs: op de ene kant stond Nirvana’s ‘Incesticide’, op de andere ‘Smash’ van The Offspring. Ik was negen en wist nog niet dat de rock-‘n-roll mijn leven zou redden.

‘Smash’ was mijn kennismaking met het prachtige dialect dat een gitaar spreekt. Nog altijd word ik roezig als ik terugdenk aan de nieuwe opwinding die me annexeerde toen ik voor het eerst ‘Gotta Get Away’, ‘Come Out and Play’ en ‘Self Esteem’ hoorde. Iemand had de straatlantaarns in de Melkweg aangestoken.

Op dat gevoel hoopte ik dus: weer negen zijn, en Radio Donna inruilen voor The Offspring. En heel af en toe lukte dat ook, en zag ik glimpen van mijn bestelde nostalgie. Bij het al genoemde ‘Come Out and Play’, bijvoorbeeld. Bij ‘Self Esteem’, natuurlijk. En af en toe bij iets uit ‘Americana’, de laatste plaat voor ik de scheiding aanvroeg. De scheiding van The Offspring, bedoel ik, niet van Marijke, want zoals u al gokte: met haar is het nooit wat geworden. In ‘Falling’ zat wel wat opwinding, ‘Staring at the Sun’ klonk verrassend boos, en the kids waren nog altijd niet alright.

Maar eigenlijk ben ik daarmee al veel te lief, want eerlijk: het was saai als een door Servais Verherstraeten geredigeerde beleidsnota van Kris Peeters. ‘Bad Habit’, ‘Hit That’, de flauwe mop die ‘Pretty Fly (For a White Guy)’ heet, het mongloïde broertje van die flauwe mop dat ‘Original Prankster’ is: geeuw. Ik kan me vergissen, maar volgens mij is Dexter Holland het beu: de setlist, het podium, de gitaar, de pitaprotjes van Noodles, het geroutineerde geblowjobt worden backstage. Hij doet het gewoon niet graag meer. Het gruwelijkste first world problem, quoi: geld winnen, passie verliezen.

En zo werd Dexter Holland dus de Marc Wilmots van deze Werchter. Je herinnert je het Kampschwein nog, maar je ziet alleen nog de wanhopig uit z’n ogen blikkende homo patheticus.


Het moment

‘Staring at the Sun’, dus: een lekker illegaal gestookt vuurtje.


Het publiek

Had het uitgemaakt met Marc Wilmots, want stond niet bij België – Wales. Dat vierde het met moshpits en pogopret.


Quote

‘Maar we kunnen vrienden blijven!’ – Marijke, twee decennia geleden.


Tweet

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234