null Beeld

Review: The Prodigy op Dour 2016

De afgelopen decennia heeft The Prodigy hun unieke Essex rave sound gekneed en bewerkt tot een product wat zowel valt te consumeren voor het publiek in stadions als voor speedverslaafden die een week in een ondergrondse Engelse bunker staan te raven. Bovendien is het ook verkrijgbaar in een festivalverpakking.

Oscar Bouwhuis

Een dikke mist daalt neer op het podium. Het is alsof we getuige zijn van de landing van buitenaardse wezens. De eerste tonen van 'Breathe' worden hoorbaar. Weg uit de middencirkel! Vrouwen en kinderen eerst! Gedesoriënteerd door de lichtflitsen ontdoen de moshpit-kerels zich van kleding die in de wall of death wellicht kapot zou kunnen gaan.

Het is altijd een verrassing wat die gek Keith Flint, die psychiatrische patiënt met het uiterlijk van een cyberpunk kruising tussen Sid Vicious en Colonel Kurtz - nu weer met zijn haar gedaan heeft. Vanavond is gekozen voor de klassieke look: een krans van spikes op het hoofd, 'man-scara' rond de oogleden, een wit hemd en rode broek.

Liam Howlett heeft nog nooit een beat getikt waarbij de doordravende rave-drums niet aanvoelen als doffe stoten tegen uw trommelvliezen. Te horen zijn de bekende geluidjes uit de Howlett-starterkit: keiharde breakbeats, het 'piew-piew-piew' van space lazers, dissonante belletjes die recht uit een arcade speelkast lijken te komen en fuzzy ruis-gitaar, die altijd een soort primitieve agressie en bloeddorst in de mens omhoog brengt.

Tijdens 'Voodoo People' spookt er een vage herinnering aan de golvende mensenmassa op het Engelse festival T in the Park in 1996 door mijn hoofd. Vergeleken daarmee kan het publiek op Dour omschreven worden als tam. Toegegeven: er zijn moshpits en crowdsurfers maar het is niets vergeleken met de totale chaos en anarchie die de groep de reputatie 'één van de beste live acts van de wereld' hebben gegeven.

Er is natuurlijk ook wat tijd verstreken sinds de hoogtijdagen: het vlees begint een beetje te hangen en rugklachten beginnen op te komen, de voorspelbare kreten van MC Maxim Reality beginnen na een tijdje te vervelen en het momentje van Keith Flint tijdens 'Firestarter' voelt wat ongemakkelijk aan. Ook het geluid, wat alleen in haar volle glorie hoorbaar is wanneer u in een rechte lijn voor de speakers blijft staan, speelt de band parten. Één stap naar links en het vervliegt tot een zachte hoge ruis. Zo gaat de intensiteit van de muziek verloren voor de mensen die niet met hun snufferd recht voor de speakers staan. Het gevolg: velen pakken al vroeg de biezen terwijl de vijftigers op het podium nog staan te ploeteren.

Eerlijk is eerlijk: The Prodigy zonder de intensiteit is maar een halve show.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234