Review: The Rolling Stones op TW Classic

The Rolling Stones in België. Alweer. Voor de, als ik goed kan tellen, zevende keer. Ik vind dat nog steeds niet vanzelfsprekend. This could be the last time... Maar dat dachten we de vorige twee keer ook.

De Stones zijn een goed geoliede machine, geleid door controlefreaks en perfectionisten. Niets wordt aan het toeval overgelaten. Het was dus geen toeval dat de muziek die in het uur tussen de Simple Minds en de Stones door de PA werd gejaagd, werd gemaakt door zwarte artiesten (Otis Redding, James Brown...), op één uitzondering na: Amy Winehouse. Die natuurlijk ook zwart was.

It’s only rock ’n roll, maar de Stones beoefenen die hobby op hun 170ste nog steeds stukken beter dan veel twintigers. Ik was nog niet geboren toen de Stones zichzelf oprichtten, dus ik kan niet beschuldigd worden van het nostalgisch verheerlijken van oude helden uit mijn jeugd.

‘14 on Fire’ heet deze korte tournee, en Werchter was nummer 12. On fire? Een vulkaan kon niet meer on fire zijn. Muggenziften kun je altijd: waar ik stond (golden circle, voor het podium, links van de catwalk), gooide de echo van de monitors soms roet in de mix, Keith Richards was potsierlijk gekleed, Ronnie Wood zat er soms naast, en sommige songs werden te lang uitgemolken – alsof ze na vijftig jaar nog steeds niet hadden afgesproken hoe en wanneer het slotakkoord moest weerklinken. En soms spelen ze slordig en hangt zo’n klassieker met haken en ogen aan elkaar... maar het werkt.

En wat een show, wat een inzet, wat een energie, vooral van Peter Pan, pardon, Mick Jagger, eeuwig jong en speels en grappig, zelfs in foutloos Nederlands (Mick tot Ronnie: ‘Waar zijn je regenlaarzen?’) Jagger is fenomenaal, bijna altijd foutloos en energiek zingend (al haalt hij de hoge noten van ‘Brown Sugar’ niet meer), dansend, zich uitslovend in de motregen, zelfs op momenten dat hij het zich zou kunnen permitteren om het ongemerkt even kalm aan te doen. Move like Jagger, inderdaad. Ook uitstekend op mondharmonica. En dat lijf: geen gram vet – wat van Keefs gezellige buikje niet gezegd kan worden.

Keef zong een mooi ‘You Got the Silver’. Charlie Watts is een stoïcijnse opwindpop met een eigen willetje, een drummer die het presteert om tegelijk wild te meppen en geen vin te verroeren. Ronnie Wood blij als een klein kind, een interim-Stone zonder zorgen. En net zoals in Hyde Park mocht ook nu Mick Taylor ‘Midnight Rambler’ meespelen. Grootmoedig van Mick en Keith. Je verwachtte elk moment dat ook Brian Jones uit de coulissen zou stappen om voor de gezelligheid, alles vergeven en vergeten, een paar songs mee te spelen.

En die setlist: een jukebox met het beste uit vijftig jaar rock-’n-roll, allemaal eigen werk –‘Jumpin’ Jack Flash’, ‘Tumbling Dice’, ‘Wild Horses’, ‘Honky Tonk Women’, ‘Miss You’, ‘Start Me Up’, ‘Gimme Shelter’... Da’s het enige minpunt van zo’n oeuvre: ze spelen tweeënhalf uur en toch heb je het gevoel dat ze jouw 247 favoriete songs níét hebben gespeeld: niets uit ‘Black and Blue’ en ga zo maar door.

Tijdens ‘It’s Only Rock ’n Roll’ werden op het videoscherm beelden van de Stones in de jaren zestig geprojecteerd – bizar als op dat moment de échte Stones vlak voor je staan. En dankzij de dode Bobby Womack kregen we een heerlijk ‘It’s All Over Now’.

Nog meer Vlaams van Mick: ‘Proficiat aan de Rode Doivels.’ ‘Joelie klinken cheweldich.’ ‘Hebben joelie plesier?’

‘Oh, yeah!’

En: ‘Oe-oeh!’ Zestigduizend Belgen kunnen zeggen dat ze hebben geduetteerd met Mick Jagger in ‘Sympathy for the Devil’, die op dat moment rood, geel en zwart droeg –is de duivel een Belg? Meezingen mocht ook een gemengd koor bij ‘You Can’t Always Get What You Want’ – je zag die jonge meisjes glunderen telkens als overgrootvader (!) Jagger hen op ejaculeerafstand naderde.

You’d make a dead man come,’ zong Jagger in ‘Start Me Up’. Dat gold eigenlijk voor de hele setlist. ‘Satisfaction’ was negen minuten lang het slotakkoord, uitgemolken, oké, maar mag het even?

Ze zijn onvervangbaar. Ik heb medelijden met de volgende generatie, die de Stones ‘live’ zal moeten zien op een videoscherm, zoals Elvis nu ‘tourt’. Net zoals jazzfestivals al tien jaar mindere goden moeten programmeren omdat alle jazzgoden dood zijn, is dit de laatste adem van de pioniers van de rock. Lou is dood, JJ Cale ook al, The Doors zijn bijna allemaal dood, Angus Young van AC/DC kan geen gitaar meer spelen, Ozzy is dood maar iemand is vergeten het hem te vertellen, Lemmy heeft diabetes en een pacemaker, die van Deep Purple touren met één (1) origineel groepslid, Led Zeppelin en The Kinks en The Who (ooit vijf minuten lang de gelijken van de Stones) bestaan al lang niet meer, zie ook The Beatles, en Dylan loopt op z’n laatste beentjes. Sex & drugs & rock ’n’ roll & alzheimer & the pacemakers. Een tijdperk loopt af. ‘It’s better to burn out than to fade away’, ‘Hope I die before I get old’... Allemaal onzin.

Nee, alleen de Stones zijn vooralsnog geen museumstukken, maar meer alive-and-kicking dan hun voorprogramma. Time is on their side. Na twee uur vuurwerk op het podium volgde nog meer vuurwerk erboven. En daarna heeft Jagger twintig jonge maagden geneukt omdat hij nog energie over had en niet kon slapen. Ik geloof het. Ik wil het geloven. Afspraak in 2024 in Werchter, voor het aller-, allerlaatste optreden van de Stones in België. Alhoewel, wie weet, in 2034...

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234