Review: The Rolling Stones - Some Girls [Deluxe Reissue]

Beste lezer, moeten wij u hier nu echt nog wijzen op de geneugten van het geweldige 'Some Girls' van de de geweldige Stones?

De plaat die onomstotelijk bewees dat de samenwerkende vennootschap Jagger-Richards aan het eind van de seventies nog even relevant en rockend was als in de sixties?

De plaat die ons de stomper 'Miss You' schonk (hun knipoog naar de discorage) én de excellente Temptations-cover 'Just My Imagination' én het magistrale 'Beast of Burden' én de heerlijke countrypastiche 'Far Away Eyes' (een nummer dat bewees dat humor en prima songs elkaar absoluut niet in de weg hoeven te zitten) én de snedige rockers 'Lies', 'When the Whip Comes Down' en 'Respectable'.

En 'Shattered', alstublieft! En misschien wel het allerfavorietste van onze vele favoriete Keith-momenten ('I'm gonna walk before they make me run': geweldig).

Díé klassieker is dus opnieuw uitgebracht, en omdat u hem destijds waarschijnlijk al op vinyl hebt gekocht (en later op cd) (en nadien nog eens in de geremasterde cd-versie) hebben ze er dit keer een Deluxe-reissue van gemaakt, met een bonus-cd vol onuitgegeven materiaal.

Zodat de kans er dik inzit dat u zich 'Some Girls' nu voor de vierde keer gaat aanschaffen, want - het spijt ons het u te moeten meedelen - die bonus-cd vinden we dus écht goed.

Wat u voor uw zuurverdiende geld mag verwachten? Twee wel zéér lekkere bluestracks ('When You're Gone' en 'Keep Up Blues' - twee keer Jagger op mondharmonica, overigens) en een flinke scheut prima Stones-countryrock (met een prima versie van Hank Williams' klassieker 'You Win Again', Keith die zich Waylon Jennings' 'We Had It All' aanmeet plus hun eigen 'Do You Think I Really Care').

En verder vooral veel uitmuntende, schijnbaar los uit de pols gespeelde rock-'n-roll: de swingende, ouderwetse boogie 'Claudine', het uitermate snijdende 'So Young' of het geweldige, ergens tussen de Faces en Chuck Berry in zittende 'Talahassee Lassie' (een vlammende cover van de oude rocker Freddy 'Boom Boom' Cannon). Leuk detail: dat laatste nummer is volgens de credits voorzien van handclaps van John Fogerty.

Het geheel wordt al boogiënd en in stijl afgesloten met 'Petrol Blues', een (gelukt) probeersel van Jagger alleen aan de piano.

Vooruit dan maar, omdat u erop wacht: I know it's only een collectie ouwe rommel uit de grote Stones-vuilnisbak, but I like it.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234