Review: The Roots - The Tipping Point

We bekennen: 'Phrenology', de vorige cd van de legendarische hiphopcrew The Roots, kon ons maar matig bekoren. Oké, 'The Seed (2.0)' was een fantástische single, 'Water' een straffe hiphopsymfonie en de ghosttrack 'Thirsty' een geslaagde kn...

We bekennen: 'Phrenology', de vorige cd van de legendarische hiphopcrew The Roots, kon ons maar matig bekoren. Oké, 'The Seed (2.0)' was een fantástische single, 'Water' een straffe hiphopsymfonie en de ghosttrack 'Thirsty' een geslaagde knipoog naar The Prodigy, maar voor de rest hoorden wij vooral goedbedoelde maar melige tripartites van R&B, hiphop en funk - het soort cocktails waarmee N*E*R*D tegenwoordig de halve wereld dronken voert. Gedurfd: yep. Aanstekelijk: ditto. Onmisbaar in uw cd-kast: bwah.

Wij zijn dan ook verheugd u te kunen melden dat de brothas uit Philly op 'The Tipping Point' weer wat vaker teruggrijpen naar hun groepsnaam: moddervette grooves, loeiharde beats en spinnijdige rhymes - precies zoals wij onze hiphop graag geserveerd zien. In 'Boom!' droppen Black Thought, ?uestlove en Riq Gees hun bommen op een knallende breakbeat-loop - de geweldige hook 'Party people gather round / what we have here is a brand new sound' krijgen we er gratis en voor niks bij. 'Web' is zo mogelijk nóg meer old school: in één ademloze flow lust Riq zijn collega-mc's rauw ('The first nigga that move or disturb the groove / I'm a have ya'll fix on the evening news'), en voor wie 'hard as hell' kan laten rijmen op 'Gargamel', 'Patty La Belle' én 'mademoiselle' zonder lachwekkend te klinken, hebben wij maar één woord: w-w-wicked!

Onze volumeknop mocht voorts gezwind naar rechts bij de twee tracks waarbij Scott Storch (zie ook: Lil'Kim, Ja Rule en 'Baby Boy' van Beyoncé) achter de knoppen zat: de catchy single 'Don't Say Nuthin'' (die 'Knight Rider'-achtige sample!) en 'Duck Down!', dat ons op slag deed vergeten dat we ooit als een suckah meegeknikt hebben op het ritme van 'In da Club' van 50 Cent.

Er hoeft niet altijd vol gas gegeven worden: in het slome, bloedmooie 'Somebody's Gotta Do It' demonstreert Jean Grae haar talent voor tongue twisters ('Gifted / use it to shift shit a mutant shape shifter when I spit it I'm liquid': probeer het gerust zelf, maar weet dat knopen in de tong niet gedekt worden door het ziekenfonds). Ook wanneer The Roots in de samplekast graaien, levert dat vuurwerk op: in 'Star' zit een flard 'Everybody is a Star' van Sly and the Family Stone (volgens de hoesteksten een ideetje van een fan), maar de song blijft gelukkig ver weg van de slappe R&B-kost uit de P.Diddy- of Craig David-school; 'Stay Cool' klinkt dankzij 'Harlem Hendo' van jazztrompettist Al Hirt als het beste van The Neptunes.


'We have made it through these mazes of mediocrity / the not quite art supernova today, so / so make us give you more and we will,' zo wordt ons gesommeerd in de voorts behoorlijk gratuite skit genaamd 'Pointro'. Lachwekkend? Allerminst: met 'The Tipping Point' hebben die van The Roots de nigga in onze bast hardhandig wakker geschud. Mogen wij de man vanaf deze plaats vriendelijk verzoeken níét de hele tijd het kruis van onze broek naar beneden te trekken? Dank.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234