null Beeld

Review: The Scene (Lotto Arena)

Ik heb vannacht gedronken en gezien hoe Thé Lau een sierlijke streep trok onder The Scene. Ach nee, opnieuw.

Kristoff Tilkin

Wie zoals ik over de luxe van tijd beschikt, heeft tevens de plicht te herbeginnen, net zolang tot eruitkomt wat er inzit. Wie zoals Thé Lau is aanbeland in de verlengingen mag zich vermeien in balletjes trappen, in het doel of ernaast, wat maakt het uit.

Vooruit dan maar. Ik heb vannacht gekeken en beleefd hoe een held uit m’n jeugd zijn eigen songteksten in de praktijk bracht. In het licht van wat we hier maar ‘de situatie’ zullen noemen - behalve in z'n songs repte Lau in de Lotto Arena met geen woord over die smerige kreeft die haar scharen onherroepelijk in zijn keel en longen heeft geslagen - staat het oeuvre van The Scene bol van de hapklare citaten.

Zo is er ‘Vecht door totdat het doodgaat / Rust niet zolang het leeft / Blaas het op of brand het af / Maar laat het niet begaan’, uit het bloedmooie ‘Brand’.

En ook: ‘Want tijd is kort / ik heb het gezien / en aan het einde / vergetelheid’ uit ‘Tijd is kort’.

In ‘Open’ galmt het van: ‘Er is te veel verlangen / er is te weinig tijd’.

Kortom: geen wonder dat Lau met geheven hoofd de laatste rechte lijn aflegt. Jarenlange mentale oefening baart kunst.

‘De dood maakt jacht op mij’ zong Lau in het openingsnummer 'Slaap', een song over z'n wedervaren in het ziekbed. Maar nog voor de hospitaalgeur zich in je neusgaten kon nestelen, gooide de groep er het immer machtige 'Geloof' achteraan. Het had de allure van een vader die z'n zoon nog snel een allerlaatste levensles wil meegeven: 'Niets telt / niets werkt / niets doet wat het moet doen / zonder geloof.' En ze namen het zelf ter harte: ‘Blauw’, ‘Samen’, 'Zuster', ‘Maan’ en 'Liefde' - nummers uit de twee beste platen 'Blauw' en 'Open' - klonken vitaal en veerkrachtig, zoals je mag verwachten van twintigers. De sfeer was nauwelijks geladen: Lau ginnegapte over de zege van Oranje in Brazilië, over het feit dat 'Rij rij rij' ooit de themasong was bij een documentaire van de VRT over supporters van de Rode Duivels, of over die drie decennia dat hij met bassiste Emilie Blom van Assendelft in een groep speelt ('Dat zij dertig jaar met mij in een groep speelt, verdient misschien nog veel méér applaus'). Alle sentiment zat in de songs, zoals het hoort.

Ik heb altijd meer gehouden van de Thé Lau bij The Scene dan van zijn naar kleinkunst meurende solowerk: in plaats van het broeierige 'Rivier' had ik ‘m dan ook liever het voornoemde ‘Brand’ horen zingen, of 'Rigoureus', het allereerste Scene-nummer dat me destijds uit m'n op Studio Brussel vastgeroeste klokradio tegemoet galmde. Of nog liever: 'Opgejaagd', de fantastische slotsong van ‘Blauw’, rusteloosheid en levenslust en doodsangst in één songpakket. Als straks de onvermijdelijke onheilstijding de wereld wordt ingestuurd - 'en het komt altijd als je het niet verwacht' - zullen we die laatste de rest van de dag op repeat zetten. Hey: er is te veel verlangen, en er is te weinig tijd.

Passons: Stef Kamil Carlens deed iets moois met ‘Rauw hees teder’; Tom Barman bracht de hartverscheurende dEUS-song 'Serpentine' (voor de gelegenheid door Thé Lau vertaald naar het Nederlands) én zong 'Open' alsof hij er zelf had aan meegeschreven; de Amsterdamse rapper Lange Frans bracht z'n smartlap 'Zing voor me' mee - de door Lau gezongen regel ‘Het leven gaat zo snel voorbij’ sneed door het allerhardste pantser.

En toen, na een magistraal 'Iedereen is van de wereld', was het plots over & uit. Ondanks het minutenlange oorverdovende schreeuwen om meer, het verlangend in de handen klappen: zaallicht, muziek, nachtlucht. Toen sloeg de realiteit weer toe: als Lau geen bisnummers geeft, wil dat zeggen dat hij er fysiek niet meer toe in staat is? Wat geeft het: wat hij bracht, kwam standaard met - nog één keer 'Geloof' bovenhalen - amoureus gevoel, vanuit de onderbuik, zoals het is bedoeld.


Het citaat

Kwam van Tom Barman, die de achteloosheid waarmee Lau op het podium stond doorbrak: ‘Ik weet dat Thé het zelf nooit zou zeggen, omdat hij het sentimenteel vindt, maar The Scene is in België altijd heel warm ontvangen, en dat betekent heel veel voor ‘m’. Het aanzwellende applaus sprak 'm niet tegen, maar Lau zwaaide met z’n armen alsof hij wilde zeggen: ‘Jahaa, is wel zo, maar kunnen we nu doorgaan? Tijd is kort, weet je wel.'


Het moment

Het publiek van de Lotto Arena - rood, zwart, wit, geel, man, vrouw, de veertig vlot voorbij - dat minutenlang ‘iedereen is van de wereld en de wereld is van iedereen’ brult, zich op een eenvoudige wenk van Lau koest houdt en vervolgens gewoon minutenlang doorgaat. Wil iemand nog snel een synoniem uitvinden voor 'groots'? De tijd dringt. Zie overigens het filmpje hieronder, en probeer het uit te kijken zonder vol te schieten. Mij is het nog niet gelukt.

‘Blijf dit nog lang zingen’ zei Lau, en toen ging hij stijlvol af. Geen ‘Bij leven en welzijn: tot ziens’, maar evenmin gezwollen afscheidswoorden. Sorry Xavier Debaere, maar wij hebben een nieuwe favoriete Professionele Afscheidsnemer.

Moedig voorwaarts, Thé. Tijd is kort, zoals trouwens voor ons allemaal, maar maak je vooral geen zorgen: voor jou wacht aan het einde allerminst vergetelheid.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234