null Beeld

Review: The Script op Rock Werchter 2015

The Script kwam uit Ierland, en daar horen we God erg dankbaar voor te zijn.

Jeroen Maris

'Danny O'Donoghue is de man die de lampionnetjes in mijn ziel weer heeft aangestoken'

We hebben een beetje een voorgeschiedenis, The Script en ik. Op Pinkpop drukte ik mijn gevoelens voor Danny O'Donoghue en de zijnen ietwat onhandig uit. Waren het de zenuwen omdat ik voor het eerst in aanraking zou komen met Danny's intergalactische star quality, of had ik toch gewoon de paddo's van die journalist van De Telegraaf niet mogen aannemen? Feit is dat ik dit schreef, en dat dat, nou, niet echt in goede aarde viel. Enkele grepen uit de Twitterlawine die de The Script Family - want Danny heeft geen fanbase, Danny heeft een familie - voor me uitrolde: 'Je bent een obees varken.' 'He clearly has low libido issues and more than likely has a really bad case of wee man syndrome.' 'Je recensie ruikt naar poep en jij ook!'

Dat is allemaal wáár, natuurlijk, maar het komt hard aan om dat zo zwart op wit op het wereldwijde web te lezen. Vol spijt en schuld en schaamte trok ik me terug. En toen gezellen van het eerste uur de vriendschap opzegden omwille van mijn koude prietpraat en mijn moeder belde om te zeggen dat ik een hond ben, begon het me te dagen: ik moest The Script in de armen sluiten. Mijn besluit kreeg vorm: op Rock Werchter zou ik weer gaan kijken, geen weerstand bieden aan het bad vol liefde dat Danny elke dag voor de mensheid vult, en uiteindelijk lid worden van de The Script Family - thuiskomen, quoi.

En het lukte. Al vanaf de eerste euforische tonen van 'Paint the Town Green' rockte The Script de knobbels van m'n ballen. 'Breakeven', 'The Man Who Can't Be Moved', en 'You Won't Feel a Thing' herschreven natuurwetten. Ik maakte er een heuse workout van: ik was de dolleman die de hele tijd majestueus met z'n armen stond te wuiven, de energieke ritmesectie die elke prachtsong van gepaste handclaps voorzag, de gereputeerde triatleet die door massa's aardige, op allerlei plekken keurig geëpileerde tienermeisjes naar de eerste rij zwom, fietste en liep. Daar gebeurde het, daar kon ik hem recht in de ogen kijken, daar voelde ik de kracht en de heerlijkheid in der eeuwigheid, daar werd ik me bewust van de pure, je ziel veel drachmes rijker makende Grote Boodschap van Danny. En met die Boodschap bedoel ik natuurlijk niet de schattige amandelkeuteltjes die hij tweemaal daags onder het reciteren van een droevig afscheidsgedicht in de closetpot mikt, wel de grote levenslessen die hij gratis en voor niets op het krijtbord van ons hartje schrijft. In 'Superheroes' leerde hij me dat we allemaal de superhelden van ons eigen leven zijn. Na 'For the First Time' besefte ik dat ons bestaan hier één groot verjaardagspartijtje is, maar dat je zelf de slingers moet ophangen. En van 'The Energy Never Dies' onthield ik dat alleen de liefde je uit de sloppenwijken van het leven kan houden.

Wat is het een voorrecht, bedacht ik me met ogen tranerig van ontroering, om lid te mogen zijn van de The Script Family! Wat is het heerlijk om broers en zussen en neven en nichten en nonkels en tantes te hebben die je mentale tank volgooien wanneer ze leeg is, die je aaien wanneer je eenzaam bent, en die je met een lieve glimlach zeggen dat je zo lekker ruikt terwijl je eigenlijk net weer aan je petomanie hebt toegegeven.

Toen Danny 'No Good in Goodbye' inleidde met een overtuigend statement tégen euthanasiespuitjes, drong het definitief tot me door: de Main Stage was het eiland van de heiland, en om gelukkig te worden moest ik hem gewoon volgen. Of nog: Danny O'Donoghue is de man die de lampionnetjes in mijn ziel weer heeft aangestoken. Laten we deemoedig knielen voor hem, zijn voeten - twee poezelige, roomzachte exemplaartjes - kussen en hem bedanken met geschenken. En vergeet The Ramones, gooi al uw platen van The Beatles weg, zet uw concertticket voor U2 op eBay: The Script is da shizzle.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234