null Beeld

Review: The Stone Roses op Pukkelpop 2012

Bummer. The Stone Roses hebben tijdens hun afwezigheid uitvoerig tijd doorgebracht in het krachthonk, en voorzagen hun tijdloze songs van spierballen op plaatsen waar die niet thuishoren. Gitarist John Squire bleek, hoewel stevig op dreef plus af en toe borderline geniaal, vanavond eigenlijk vooral voor een job bij The Eagles te solliciteren.

Het goede nieuws eerst: de groep léék nonchalant het podium op te stappen, maar dat was slechts schijn. Op een paar scheve noten van Ian Brown na, die overigens ook met microfoonproblemen kampte, had iedereen de oude songs goed tot zeer goed in de vingers. Het best was Reni, drummer en beest in één handzame verpakking, en aanstekelijk goed in vorm vandaag. Met een (beperkte maar van stronzo gevrijwaard gebleven) back catalogue als die van The Stone Roses kan het dan eigenlijk al bijna niet meer foutlopen.

‘Waterfall’, een uitzinnig en met indrukwekkende koterieën volgebouwd ‘Fool’s Gold’, ‘Made of Stone’, ‘She Bangs the Drums’ (‘This is fer the ladies’) en ‘I Am the Resurrection’: stuk voor stuk klassiekers die bij momenten perfect uitgevoerd werden maar – omdat ze zo vaak geüpdatet werdenmet op de rug behaarde powerriffs en -solo’s – vanavond onvermijdelijk ook tot de vaststelling leidden The Roses ineens classic rockwaren geworden. Blijft over: ‘Something’s Burning’, niet hun beste song, vandaag wél in XXL-uitvoering; en een zinderend ‘Love Spreads’, dat in de outro vreemd genoeg nog een rap van Brown toe kreeg.


Hoogtepunt?

‘I Wanna Be Adored’ en ‘Sally Cinnamon’, uitgevoerd in Roses pur-stijl, en twee zeer goede binnenkomers.


Dieptepunt?

De talloze lang uitgesponnen outro’s zijn op zich natuurlijk vintage Roses, maar maakten live plots wel erg duidelijk hoe vaak Brown werkloos stond toe te kijken hoe de rest van de groep tegen elkaar op leek te soleren. Logisch, voor wie de songs kent, maar hij had het nu ook weer niet extra hoeven te illustreren door tijdens ‘I Am the Resurrection’ ter hoogte van de camera een soort vaudeville met GI Joe-poppen uit te voeren of, tijdens wat eigenlijk het hoogtepunt van de song was, op vrij silly wijze papieren vliegtuigjes het publiek in te gooien. Water onder de brug als de set verder feilloos was verlopen, nu leidde het toch enigszins af.


Quote?

Een stuk of drie ‘Thank you’s' die tegelijk – we kunnen niets bewijzen – verdacht veel als ‘Fok you’s' klonken.


Applausmeter?

undefined

null Beeld
Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234