null Beeld

Review: The Van Jets op Rock Werchter 2016

Waren The Van Jets de Rode Duivels, ze hadden de eerste helft, de tweede helft, de derde helft én de rust gewonnen.

Jeroen Maris

'Je werd versierd door de euforie van een bruiloft, van een vakantie met drankzuchtige vrienden, van Eden Hazard met het balletje aan de voet'

Dag twee, en de wei ruikt naar de ochtendkeutel van je baby. En – net even onder de oksel van mijn lieve collega (fvd) verbleven – u ook. Toch hobbelde elk aromatisch ongemak spontaan naar de achtergrond zodra Johannes Verschaeve en z’n posse de debatten voor geopend verklaarden: wat blijft dat hele The Van Jets toch een sappig appeltje dat sensationeel elegant uit de boom komt vallen.

‘Carpet Man’ en ‘Welcome To Strange Paradise’ waren formidabele openingszetten: ‘The party’s not over,’ zong Verschaeve, en zo was dat maar net. The Van Jets zijn dealers in de heerlijke illusie dat het feestje nog moet beginnen: de wijn smeekt om een kurkentrekker, de poppers liggen te flirten in een bokaal, en er is de belofte dat er straks frambozencoulis geslurpt mag worden uit een paradijselijke meisjesnavel.

Het mooiste aan The Van Jets is misschien wel dat ze niet aan ennui doen. Zodra ze een gitaar om hebben, denken ze niet meer aan de factuur. En zo had ‘Electric Soldiers’ een pret in het leven verradend bierbuikje, dansten in ‘Twelve Note Scale’ gitaren met en synths zonder ochtendhumeur, en bruiste en kolkte er in ‘The Sound of Sea’ iets dat alleen schippers begrijpen.

‘Dit is een regendans,’ riep Verschaeve net voor hij ‘Here Comes The Light’ inzette, en ja hoor: ik werd versierd door de euforie van een bruiloft, van een vakantie met drankzuchtige vrienden, van Eden Hazard met het balletje aan de voet. Idem tijdens ‘The Future’, trouwens: The Van Jets zijn een joyeus orkestje, een medicijn tegen volgehouden misantropie en cynisme-met-steunkousen.

In ‘Broken Bones’ zat een kermisriedeltje dat me tien kilo zorgen slanker maakte, in ‘Shit To Gold’ een ‘Yééééah!’ die geen gewone ‘Yééééah!’ was, maar een bijzondere ‘Yééééeah!’: een ‘Yééééah!’ die op strandvakantie is, zo’n strandvakantie waar het bovenstukje van de bikini in de reiskoffer een eenzaam bestaan leidt. ‘Down Below’ was een ringtone voor wie graag telefoon krijgt, afsluiter ‘Two Tides of Ice’ het leukste stripverhaal dat ik ooit gelezen heb.

De examenstof die The Van Jets stonden te doceren: soms zijn de meisjes gewoon mooi, de vrienden gewoon beschonken, de dagen gewoon roezig – soms is het leven gewoon lekker.


Het moment

Ik ben geen bondscoach, en dat vind ik prima: ik hoef niet te kiezen.


Het publiek

Had het druk met uitgebreid ontbijten, routineus ochtendwippen of clever opiniëren over de Brexit, maar was alleszins niet waar het moest zijn: bij The Van Jets.


Quote

‘Ik moet weer aan het werk, sweetie. Haal je snufferd uit mijn oksel.’ – Mijn lieve collega (fvd).


Tweet

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234