null Beeld

Review: The Walkabouts - Acetylene

Eindelijk! Is er sinds The Walkabouts in België in '91 doorbraken met 'Scavenger', één jaar voorbij gegaan zonder een nieuwe cd, het weze één van de band zelve of van Chris & Carla, het tweetal dat het hart van de groep vormt? Nope, elk jaar kre...

Christophe Verbiest

Eindelijk! Is er sinds The Walkabouts in België in '91 doorbraken met 'Scavenger', één jaar voorbij gegaan zonder een nieuwe cd, het weze één van de band zelve of van Chris & Carla, het tweetal dat het hart van de groep vormt? Nope, elk jaar kregen we een nieuwe dosis en wisten we dat we de winter weer zouden doorkomen. Maar sinds 2001 hebben ze gezwegen. Het is het hun vergeven, want als hun volgende plaat even sterk is als het gloednieuwe 'Acetylene', dan willen we gerust opnieuw vier jaar wachten.

Zo, de fans zijn we ondertussen kwijt (wegens in gestrekte draf naar de platenwinkel), maar er zijn naar het schijnt ook lieden die The Walkabouts niet kennen. Even, en hopelijk voor het laatst, recapituleren. The Walkabouts werden bekend om de verkeerde reden: ze kwamen uit Seattle en in volle grungeperiode was dat al genoeg om op te vallen. Maar de band rond Chris Eckman en Carla Torgerson speelde allesbehalve grunge: yep, ze rockten soms de ramen uit de sponningen, maar ze masseerden ook het hart met dromerige, onrustige folk of country. En d'r is geen band die de afgelopen vijftien jaar zoveel geslaagde covers op z'n palmares heeft staan: hun versies van 'Like a Hurricane', 'Wake Me up Before I Sleep' (dEUS) of 'Loom of the Land' (Nick Cave) - en dat is maar een losse greep - doen nauwelijks onder voor de briljante originelen.

Sinds een jaar of tien hebben The Walkabouts de rockmuziek goeddeels afgezworen, maar 'Acetylene' bewijst dat het met rocken is zoals met fietsen: als je 't eenmaal onder de knie hebt, verleer je het nooit. De gitaren briesen als hongerige leeuwen, de drums (courtesy de tengere Terri Moeller) donderen uit de luidsprekers, de bas van Michael Wells gromt als een artilleriebarrage, Eckman gromt vertoornd, en zelfs de anders zo minzame Torgerson heeft een urgentie in haar stem die we niet gewoon zijn. De opener 'Fuck You Fear' klinkt zoals een song met zo'n titel moet klinken: tempestueus en bloeddorstig, en zet de toon voor een cd die 52 minuten later maar één rustpunt gehad heeft, het intimistische, met strijkers opgetuigde (en toch nog dreigende) 'Northsea Train'.

Op de rest van de songs ontbinden The Walkabouts al hun duivels, bijvoorbeeld in 'Whisper' dat evolueert van fluisterzang naar nijdig geschreeuw, mét een stoorzendergitaartje à la Sonic Youth én soulvol koper! Of neem het haspelende 'Coming up for Air', het heftig hollende 'Have You Ever Seen the Morning?' of de spijkerbom genaamd 'Kalashnikov': op 'Acetylene' staat geen énkele stinker.

Acetyleen is een gas dat in contact met lucht een uiterst explosief goedje vormt. U bent gewaarschuwd als u het cellofaan van de cd rukt.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234