Review: The War On Drugs op Pukkelpop 2014 (Club)

Er staat veel onzin in Humo’s Pukkelpop-ABC-boekje, maar de Nostradamus die het lemma bij The War On Drugs geschreven had, verdient promotie. ‘Geen uitvluchten: hier moet u bij zijn. Plaat van het jaar: ‘Lost in the Dream’. Man van het Jaar: frontman Adam Granduciel. Concert van het Jaar: The War On Drugs op Pukkelpop’, stond er gedrukt. En kloten: dat laatste was er niet naast geluld.

The War On Drugs, gisterennacht in de Club, tussen ongeveer middernacht en één uur, het uur van de spoken. Wat hun optreden ons bracht:

- Het besef dat we al de voorgaande Pukkelshows die we hier al besproken hebben minstens een halve ster te veel toegekend hebben. The War On Drugs was subliem genoeg om het hele quotering-systeem op losse schroeven te zetten. ‘Niet meer van deze wereld’ schreeuwde iemand ons halverwege in het opengesperde oor, en ongeveer op datzelfde moment zagen we ook onze eigen neutrale, kritische blik het zwerk invliegen.

- Het plan om een wintertrui te breien van hetzelfde materiaal als de wall of sound die de groep gisteren mee had gebracht. De warme gloed die ervan afstraalde is namelijk genoeg om een mens zich voor eeuwig knus te laten voelen. ‘Gelukzaligheid’ is het woord. Dat is waar die sound van The War gisteren uit was opgetrokken, en het pluisde overal in het rond.

Openingssong ‘Under the Pressure’ zette daarmee negen minuten lang de blauwdruk uit van wat nog zou komen: tegelijk heel subtiel én mokerend gitaarspel. De wervelende reverb was spacy, dromerig en intens – maar de kracht zat ‘m er ook in dat ze alles bedrieglijk eenvoudig wisten te houden.

- Een cameo van Vile. Net zoals Granduciel een paar uur eerder zijn maat Kurt Vile op het podium was gaan bezoeken, kwam nu ook die laatste een paar keer langs bij The War On Drugs. Hij viel ons vreemd genoeg wel telkens maar op wanneer hij zijn gitaar alweer had neergelegd en het podium aan het afhinken was. Uiterst links zat ook Granduciels boekhouder op akoestische gitaar te spelen.

- Kippenvel dat zo strak stond dat het zich een weg naar binnen leek te bijten: bij ‘Burning’, een eerste onbetwiste hoogtepunt.

- Mondharmonicasolo’s.

- Opluchting. We hadden vooraf vernomen dat Granduciel, sowieso een wat gepijnigde ziel, dezer dagen gebukt gaat onder het succes en de wereldwijde aandacht die ‘Lost In the Dream’ met zich mee had gebracht. Hij voelt zich naar verluidt geleefd, gedwongen om per dag met veel te veel journalisten te praten die telkens weer dezelfde vragen stellen, en de verwachtingen voor de volgende plaat moeten zo onderhand astronomisch hoog liggen. De opluchting zat ‘m erin te zien dat de mens zich op het podium wel nog steeds geweldig kon amuseren, en dat het miezeren in elk geval nog niet aan zijn talent had zitten knagen.

- Een zeer, zéér hard brandend ‘Red Eyes’. De single waar iedereen op zat te wachten, werd uiteindelijk – daar moeten geen debatten over gevoerd – ook het onbetwiste hoogtepunt van de set. Extreem vette sound, uitzinnig publiek, wijdbeense solo’s én subtiel laagjes leggen, en een waarlijk extatische en minuten lang aanhoudende outro... Nadat de laatste tonen van ‘Red Eyes’ waren uitgestorven, viel je er bijna bij neer. Hierna kon logischerwijs niets meer volgen. Dat was evenwel niet hoe Granduciel erover dacht, en dus werd vervolgens nog een nu wat ontheemd aanvoelend ‘Lost In the Dream’ ingezet. Ook weer een goede versie, daar niet van.

- De onverwachte bis. Na ‘Lost In the Dream’ waren de lichten al aangegaan en de radio aangezet, maar het gejoel nam niet af. Waarna de groep tiptenend na een minuut of zeven toch nog maar eens terug het podium kwam opgestapt, en een fantastisch ‘In Reverse’ werd ingezet. Alle twijfels overboord. Heerlijke stem. Gelukzaligheid: breakfast of champions, ook om één uur ‘s nachts.

The War On Drugs speelde vanavond een optreden dat over de hele lijn groots was, en een keer of vier, vijf magistraal.


Quote

‘This is from my first record: ‘Arms Like Boulders’.’ Veel meer was het niet, qua bindtekst. Het was genoeg.


Tweet

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234