null Beeld

Review: The White Stripes - Under Blackpool Lights (dvd)

Eerst zie je het schreeuwerige neon van Blackpool by night, een Engelse kruising van Las Vegas en Blankenberge, waar Jan Modaal zijn geld opdoet in casino's, speelhallen en pretparken. Jack en Meg White stappen door een kille, lege straat. Het is jan...

Eerst zie je het schreeuwerige neon van Blackpool by night, een Engelse kruising van Las Vegas en Blankenberge, waar Jan Modaal zijn geld opdoet in casino's, speelhallen en pretparken. Jack en Meg White stappen door een kille, lege straat. Het is januari 2004 en ze dragen allebei een overjas: zij rood, hij zwart. Misschien zijn ze op weg naar de Empress Ballroom. De grootste concertzaal van Blackpool, het soort van zaal dat zelfs in Engeland zeldzaam wordt: oud houtwerk, zware fluwelen gordijnen, gigantische kristallen luchters. De White Stripes - geen jassen meer - komen in een soort schemering het podium op. Meg gaat achter de vellen zitten, het hoofd naar achteren, wachtend op het startschot. Links van haar zigzagt Jack het podium over, en hij speelt de eerste noten van de openingssong, 'When I Hear My Name'. Dan gaat Meg het drumstel te lijf, het haar valt haar over de ogen. Ze is subliem, met de ruwe gratie waarvan alleen zij het geheim kent. Jack, nu aan de rand van het podium, beukt voluit op zijn gitaar.

Het is allemaal heel simpel, direct, minimaal en loeiend hard. Korrelige Super 8-beelden, want The White Stripes hebben een dvd gemaakt zoals ze platen maken: zonder technologische trucjes. Alsof er sinds 1970 niets nieuws meer is gebeurd. De gebruikelijke extra's zijn er evenmin. Het blijft dus raden of Jack White een schietgebedje prevelt voor hij op moet, zoals Mariah Carey, of hij nog altijd zijn leven deelt met Renée Zellweger en of zij hem bonbons voor het optreden stuurt. We mogen zelfs niet weten welk broodje Meg White eet, of welke tampons ze gebruikt.

Maar over het echt belangrijke moet niemand die van rock en van de White Stripes houdt zich zorgen maken. 'Under Blackpool Lights' stelt geen moment teleur: compact, energiek, woest en sober, een concert dat briljant laat zien hoe de White Stripes op het podium echt zijn.

De groep werkt haar hele basisrepertoire af en covert songs van Dolly Parton, Son House en Bob Dylan, met een kracht en een vanzelfsprekendheid alsof ze nooit van een ander zijn geweest. Maar 'Under Blackpool Lights' bewijst vooral - gewoon door hem aan het werk te tonen - dat Jack White ervan droomt ooit een eenmans-rockband te kunnen worden, The Who, Led Zeppelin en AC/DC verenigd in één langharige zanger met bluesgitaar. Het zal hem vroeg of laat wel lukken. Maar liever laat, want het zou zonde zijn Meg White te moeten missen.

De tracklisting:

1. When I Hear My Name

2. Black Math

3. Dead Leaves and the Dirty Ground

4. I Think I Smell a Rat

5. Take a Whiff On Me

6. Astro

7. Outlaw Blues

8. Jack the Ripper

9. Jolene

10. Hotel Yorba

11. Death Letter

12. Do

13. The Hardest Button to Button

14. Truth Doesn't Make a Noise

15. The Big Three Killed My Baby

16. Wasting My Time

17. You're Pretty Good Looking

18. Hello Operator

19. Apple Blossom

20. Ball And Biscuit

21. Let's Shake Hands

22. I Fought Piranhas

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234