null Beeld

Review: The XX - Coexist

Het is vroeg in de ochtend, de kier tussen de gordijnen licht langzaam op. Je zit rechtop tegen de bedrand en kijkt. Slapend is ze bijna nog mooier dan wanneer ze om je heen dartelt, haar neus in je nek begraaft, naar je knipoogt.

Je trekt je knieën op, slaat je armen eromheen. Je zucht en bedenkt dat dit alles niks minder dan een mirakel is. De voorbije weken trekken in fast forward aan je geestesoog voorbij, als een film waarvan alle donkere scènes op de montagetafel zijn gesneuveld.

Je prevelt: 'If someone believed me / They would be as in love with you as I am.' In je hoofd weerklinkt een galmende gitaar. Iemand roffelt op een verminkte snaardrum. Doffe dreunen zetten uitroeptekens bij je gemijmer. 'Angels', het openingsnummer van 'Coexist' - plaat nummer twee van The xx uit Londen - vat dat walgelijk heerlijke gevoel dat verliefdheid heet samen in een adembenemend niemendalletje van amper drie minuten.

Miniwaarschuwing voor wie hun eersteling al te minimaal, te donker, te ingetogen vond: 'Coexist' is níét harder & faster & stronger dan 'XX', maar wél better. Er wordt nog altijd gefluisterd en gestameld, maar dan zelfverzekerder en subtieler.

Hun naïviteit is geen toevalstreffer meer, maar een ambachtelijk gemaakte raket met een kop uit verarmd uranium - snijdt moeiteloos door het allerdikste pantser.

Alleen de thematiek - de Liefde, de Ander, de Twijfel - is gebleven. Van hun generatie schrijft alleen The xx zo pakkend over die vreselijke uren waarin je prille geliefde niet aan je zij dartelt ('Fiction'). Of over dat moment waarop de twijfel keihard toeslaat ('Chained'), of het knagende besef dat je een rusteloze natuur niet kunt uitzieken ('Tides'). In het knappe 'Unfold' mijmeren ze - met een extatische tweezang tussen de eeuwige vrienden Romy Madley Croft en Oliver Sim - dat je alles maar over je heen moet laten spoelen, terwijl héél in de verte een door Jamie Smith ontworpen trein voorbij dendert.

Over denderen gesproken: 'Coexist' is niet het dance-album dat een Engelse recensent had verwacht op basis van een half gemompelde uitspraak van Smith én de tracks die de groep het voorbije halfjaar op zijn Tumblr had gepost, maar er valt wel meermaals een digitale hartenklop waar te nemen.

In het fantastische 'Reunion' bijvoorbeeld, een coïtus interruptus van een house-anthem waarin steeldrums over een Burial-achtige schuifelbeat dartelen - het wordt uitkijken naar de zelfgemaakte remixes die Smith vorige week in Humo beloofde.

Het spook van Burial levert, in combinatie met een handvol gepimpte gitaaraanslagen, ook in 'Sunset' extra shots melancholie: 't is een song over die ene waar je ooit iets mee had ('we were more than just a friend') maar die je nu straal voorbijloopt. Eén woord, vier letter: MOOI.

Eindigen doen ze met het allerlieflijkste 'Our Song', een hondseerlijke en onvoorwaardelijke liefdesverklaring of - mocht u into autobiografische interpretaties zijn - een ode aan de eeuwigdurende vriendschap tussen Madley Croft en Sim zélf. Lijkt halfzacht, maar in de achtergrond vliegt wél een rafelige, achterstevoren geparkeerde soundscape voorbij.

'Coexist': niet gewoon een plaat om mee samen te leven, maar eentje om mee te versmelten.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234