null Beeld

Review: The xx in de Lotto Arena

Heimwee hebben naar de tijd dat The xx voor twee man en een paardenkop speelde (bijvoorbeeld in de Botanique: I was there!) getuigt niet van liefde voor muziek, maar van misplaatst snobisme. Wie het geluk had hun ronduit fantastische concert op Rock Werchter eerder dit jaar mee te pikken, wéét dat de nummers van Oliver Sim, Romy Madley-Croft en Jamie Smith niet alléén in kleine clubs overeind blijven.

Een wei méé krijgen met een subtiele mengeling van uitgebeende r&b en melancholische elektronica: het is niet iedereen gegeven. Al moet ons tegelijk van het hart dat het optreden dat de groep dinsdagavond in het Antwerpse Zuiderpershuis gaf - nu ja: Club 69 van Studio Brussel, maar dan op locatie - een langgerekte schaduw over dat in de Lotto Arena wierp. Die eerste set was korter en daardoor strakker; de weinige schoonheidsfouten kregen minder soortelijk gewicht. Maar de full option-show in het baby-Sportpaleis was wél om over naar huis te schrijven. Omdat de songs uit 'Coexist' je ontroeren én omverblazen. Omdat het trio blijft experimenteren met de arrangementen van hun oudere songs (zie verder). Omdat Oliver Sim met elk optreden lijkt te groeien als frontman - een belééfde maar aanwezige frontman, geen stand-up comedian of lallende lapzwans.


Hoogtepunten

'Crystalised': die wazige, beatloze versie van Rock Werchter verraste, maar door er weer voorzichtig mokerende beats onder te monteren kreeg het nummer alwéér verse zuurstof toegediend.

'Reunion': het beste nummer van 'Coexist', met kletterende steeldrums en een dik aangezette schuifelbeat.

Het subtiele 'Chained', waarin de zachtjes geprevelde zin 'We used to be closer than this' over een hakkelende beat danste - de liefde staat op springen, maar sotto voce komt de wanhoop nog harder binnen.

Die pneumatische dreunen in slotnummer 'Stars', die oplichtten als in moddervette inkt gedrukte uitroeptekens in een even oprechte als naïeve liefdesbrief: 'If you want me / let me know / where do you wanna go?'


Dieptepunt

'Shelter': op Werchter was het nog zijn aloude, op kousenvoeten schuifelende zelf; hier fladderde het gehaast over een nogal banale beat. Resultaat: nada kippenvel toen Madley-Croft het nochtans adembenemende prachtzinnetje 'Please teach me gently / how to breathe' fluisterde - helemaal gemist zelfs.


Blikvanger

Dat mooie plexiglas kruis dat tijdens 'Infinity' - het laatste nummer voor de bisronde - werd onthuld en spookachtig wit oplichtte. Daarvoor: de manier waarop Oliver Sim over het podium bewoog, als een kruising tussen een panter en een populier in een orkaan. En dan de allerliefste manier waarop Sim en Madley-Croft naar de coulissen wandelden: met vervlochten handen.


Quote

'I didn't think an arena could ever be this quiet, I really like this.' Oliver Sim was verguld dat het kwebbelvolume in de Lotto Arena niet recht evenredig was aan de hoogte van het plafond.


Applausmeter

De eerste helft van het concert bleef de naald van de applausmeter steken ter hoogte van 'beleefd' (***), na het geweldige 'VCR' ging ze vér in het rood (*****) en bleef daar steken tot de laatste noot van 'Stars' uitgestorven was.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234