null Beeld

Review: The xx op Rock Werchter 2012

Sommige groepen passen hun setlist aan als ze op een festival spelen. Versterkers op élf, meer uptempo nummers, de hitjes netjes verdeeld over begin, midden en eind; desnoods een paar circusmomenten om het publiek toch maar plat te kunnen slaan. The xx is géén sommige groep.


Op de planken

Het verdict? Vier fonkelende sterren. De eerste voor moed, omdat ze openden met ‘Devotion’, het nummer dat ook de binnenkort te verschijnen plaat ‘Coexist’ inleidt. Een ingetogen (duh!) song over een allesverterende verliefdheid, zo eentje die als een tornado over een vlakte raast en alles in zijn pad wegblaast. Wat galmende gitaar, flintertjes bas en beats en Romy Madley-Croft die ‘Being as in love with you as I am’ zucht, terwijl haar hart een denkbeeldige einder tegemoet galoppeert. Maar dus: geen song die het publiek bij de kraag vat, in plastic wikkelt, vacuüm trekt en netjes geseald in een rek dumpt.

Ster nummer twee. Alweer voor bravoure. Omdat ze ‘Crystalised’ – hun bekendste song – zonder drums brengen, en het een wazig arrangement aanmeten. Alsof ze willen benadrukken dat songs mogen léven, dat ze niet tot in de eeuwigheid amen onder een stolp moeten liggen zweten. Omdat ze hun ingetogen zelf blijven ook, en alle haarspeldbochten op die weg langs het ravijn volgas nemen. Want achter elke uitgepuurde en in galm gedrenkte gitaarnoot, achter elke schuifelende loop van Jamie Smith en elke kale baslijn van Oliver Sim loert gevaar. Dat ze hun evenwicht verliezen. Dat het publiek het massaal op een geeuwen of joelen zet. (Wat overigens niét gebeurt.) Hey: veiligheidspallen zijn voor sissies.

Drie: voor die hondsmooie, Burial-achtige schuifelbeat die ‘Reunion’ uitleidt – nu al ons favoriete nummer uit ‘Coexist’. Wie de vibe van een rokerige afterparty in een song from the heart kan injecteren, kan ons krijgen.

Vier. Een gedeelde ster. Voor ‘Shelter’, met die allerallerliefste zin ‘Please teach me gently / how to breathe.’ Zeg dat tegen het lief dat u net hebt binnengedaan en ze zal u nooit meer loslaten. Of toch op zijn minst een jaarlijks verjaardagsberichtje op uw Facebookwall posten, eentje dat zo lief is dat uw huidige wederhelft zegt: defrienden, die bitch, en wel nu metéén. De andere helft is voor het slotnummer ‘Stars’, opgedragen aan de Man van de Platenfirma. Een woord, elf letters: hartmassage.


Het publiek

Zette het niét op een kwekken. Die van The xx zijn, en we lenen een woord uit een universum mijlenver van het hunne, bázen.


Het moment

Oliver die Romy bij het verlaten van het podium zachtjes bij de arm neemt – het tederste gebaar dat wij ooit zagen op een groot muziekfestival.


Krijsen, tieren, blaten: de festivalcitaten

‘I don’t want to get boring with the thank you’s, but thank you so much.’ Oliver Sim was zeer, maar dan ook zéér dankbaar dat hij voor u mocht spelen.

undefined

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234