null Beeld

Review: Third Eye Foundation - I Poopoo on Your Juju

Matt Elliott houdt het voor bekeken. De man die als The Third Eye Foundation in een half decennium evolueerde van de lo-fi drum'n'bass-stortbuien van 'Semtex' naar de in korrelige geluidsbeelden gevatte nachtmerrie-scenario's op 'You Guys Kill Me', r...

Herbert Struyf

Matt Elliott
The Third Eye Foundation
lo-fi
'Semtex'
'You Guys Kill Me'
'I Poopoo on Your Juju'

Matt Elliotts muzikale universum heet Dark City, een onderaardse stad waar de bewoners elk besef van tijd verloren hebben, vaak ten prooi vallen aan verschrikkelijke moodswings en moeten leven met fragmentarische - misschien zelfs valse - herinneringen. Dark City heeft een ziekelijk mooie kant, die je kan horen in het op piano, mondharmonica en misthoorns drijvende 'La Dispute', dat pal tussen Three Mile Pilot en Philip Glass in zit, en als een trage, trieste wals door de balzaal van het Overlook Hotel uit 'The Shining' zweeft. In 'Push My Wire' daarentegen, gaat TTEF resoluut voor de donkerste tinten van zwart: een kale, kletterende schrijfmachine-ritmetrack wordt geïnfiltreerd door zachtjes jammerende, dolende geesten. We durven ons nauwelijks af te vragen welke beelden Aphex Twins vaste videoclip-artiest Chris Cunningham hierbij zou verzinnen.

Sommige remixes - die van Tarwater en Blonde Redhead bijvoorbeeld - wijken nauwelijks van de originelen af, maar passen wel perfect in het geheel van de plaat: voor '4 Damaged Lemons' bewerkte TTEF heel subtiel hun 'For the Damaged', en laat hij Blonde Redhead klinken alsof ze uit Eerie, Indiana komen in plaats van uit New York. Van Jonathan Richmans 'When I dance' blijft dan weer niets anders over dan wat dunne reepjes gitaar en de tekst: een lijzige vrouwenstem kronkelt behoedzaam door een verhakkeld, middernachtelijk soundscape, dat van Elliotts stadsgenoten Portishead of Massive Attack had kunnen zijn, mochten die week in, week uit afwisselend naar 'Dawn Of The Dead' en 'Blue Velvet' kijken.

'I Poopoo on Your Juju' balanceert - net als de andere platen van TTEF - voortdurend op de rand van de (gothic)kitsch, maar Matt Elliott blijft altijd net aan de goeie kant van die grens. Het is een plaat als een parasiet: it grows on you en je raakt er nooit meer vanaf.

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234