Review: Thurston Moore and Chelsea Light Moving op Cactus festival 2013

Sonic Youth? Geen Kim meer, alleen nog een midlifende Thurston. Het resultaat: een sublieme boner-uit-de-short.

Stiekem ben ik boos op Thurston Moore. Ik bedoel: om Kim Gordon bij het Klein Gevaarlijk Afval te zetten moet je toch een kwaaie schijtlijster zijn? Ach, laat ik me verder niet inlaten met private wissewasjes, en vooral ook eerlijk zijn: op 'Kool Thing'-zaterdagavonden in mijn stamkroeg beween ik het iets te zekere heengaan van Sonic Youth.

'Wat stónk Thurston Moore, en wat stonk-ie góéd.'

Verjaagt Thurston Moore met zijn nieuwe snoepje Chelsea Light Moving het kwalijk heimwee? Tuurlijk niet: zo ambetantig móói als met zijn Kim zal het wel nooit meer worden. Maar toch: wat logeerde ik op Cactus graag in die ouwe herberg van leeggemaakte gitaarglamour en balsturige zang.

'Groovy & Linda' was een beschermde werkplaats waar Nirvana aan z'n eerste riff aan het werken was, 'Lip' ('A protest song for Pussy Riot') werd satanisch door de versterker gejaagd en punky in de microfoon gespeekt, 'Empires of Time' ontkrachtte de wiskundige stelling dat rock-'n-roll zich straalbezopen heeft onderbescheten, en 'Sunday Stage' deed dat nog eens dunnetjes over. En de eenvoudige boerenjongen Moore toonde zich in 'No Go' ('This is a love song') even simpel als een editoriaal in Dag Allemaal - maar wel roekelozer, en onbeschaamder boner-in-de-short.

Moore op Cactus was rock-'n-roll. En dat heeft allemaal niets te maken met hoe vaak de genaamde Thurston tegen z'n versterker ging zitten feedbacken, noch met zijn vermogen om een melodie te reverben, noch met zijn weigering om het publiek iets pluizigs te geven als toegift. Het heeft wél te maken met een vuiligheid - besmodderd uit de speeltuin komen, en niet naar de spoelbak willen.

Morgen luister ik weer naar indiepop en sta ik open voor the hella goods of Tomorrowland, maar vandaag heb ik uit m'n bek staan stinken op kinkhoestende rock-'n-roll zoals die door God bedoeld was toen die eindelijk toch maar eens dat probeerpakketje lsd had gedurfd.

Wat stónk Thurston Moore, en wat stonk-ie góéd.


Het moment

Een persoonlijke lieveling, maar 'Groovy & Linda' klonk onbehoorlijk sexy.


Het publiek

Hield een stille mars tégen de scheiding van Moore & Gordon.


Quote

'Who's in charge of this ship?' Thurston Moore vraagt zich na een handvol nummers af hoelang het concert eigenlijk mag duren, en gaat op zoek naar de podiumverantwoordelijke. Toegegeven: hier werd mijn suspension of disbelief even op proef gesteld.


Tweet

Uhu.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234