Review: Tim Burton's Corpse Bride


'Tim Burton's Corpse Bride' is misschien wel de mooiste film van het jaar, en zéker de mooiste animatiefilm. En hij komt níét uit de computers van Dreamworks, noch uit de boetseerstudio's van Nick Park, maar uit de sketchmappen van Tim B...


'Tim Burton's Corpse Bride' is misschien wel de mooiste film van het jaar, en zéker de mooiste animatiefilm. En hij komt níét uit de computers van Dreamworks, noch uit de boetseerstudio's van Nick Park, maar uit de sketchmappen van Tim Burton, die zijn schetsen vervolgens presenteerde aan designer Carlos Grangel en zijn team van poppenmakers. Want ja, net als 'Tim Burton's The Nightmare before Christmas' uit 1993 is 'Tim Burton's Corpse Bride' een poppenfilm die geheel tot stand is gekomen via de ambachtelijke stop-motion-techniek, waarbij met de hand vervaardigde poppen leven wordt ingeblazen door ze tussen elke opname door een halve millimeter zorgvuldig te verplaatsen: een ontzagwekkend titanenwerk. Maar het resultaat vertoont een sierlijkheid, een schoonheid en een vloeibaarheid die in geen duizend jaar uit de paintbox van een computer zou kunnen worden gehaald: zelfs Kim Gevaert beweegt niet zo soepel als de poppen die hier over het scherm dwalen. Met de technische kant zit het dus wel snor, maar heeft Burton ook een mooi verhaal in de aanbieding? Nou! De cineast liet zich inspireren door een eeuwenoud Russisch volkssprookje over een verlegen jongeman die zich tijdens een nachtelijke wandeling door een skeletachtig woud - we zijn duidelijk in Tim Burton-land - per ongeluk verlooft met - het zal je maar overkomen - een lijk: The Corpse Bride, die tijdens haar huwelijksnacht brutaal om het leven werd gebracht en sindsdien geduldig en nog steeds in trouwjurk op haar bruidegom wacht. De Corpse Bride is een ongelooflijk aantrekkelijke, met heerlijke lange blauwe lokken bedeelde en met de stem van Helena Bonham Carter pratende griet - ook ú zult head over heels verliefd worden - maar ze heeft jammer genoeg wel een gat in haar kaak waardoor je haar bovenste hoektanden kan zien, ze raakt geregeld een been kwijt, en af en toe floept er een groene, met de stem van Peter Lorre sprekende worm uit haar grote ronde ogen die ons overvalt met vriendelijkheden als: 'Hey! Ik heb nog in uw moeder gewoond!' U merkt het: Disney is ver weg, maar Burton is in topvorm. De tragische kadaverbruid sleurt Victor - u herkent de stembanden van Johnny Depp - enigszins tegen zijn zin mee naar het rijk der doden: geen macabere kerker waar de verdoemden zuchtend over mekaar heen struikelen, wel een kleurrijke feestzaal waar de tapkraan aldoor openstaat en schallende skeletten zich aan vrolijke dansjes wagen terwijl ze deuntjes zingen als Dood! Dood!/We gaan allemaal om 't hoekje/Smeken of bidden helpt geen fluit/Vroeg of laat gaat iedereens kaars uit! Het feestgedruis daarbeneden brandt en bruist (we kunnen haast niet wachten om zélf af te dalen!) en de liedjes van Danny Elfman zijn prachtig, maar het zijn vooral de tragische en o zo herkenbare liefdespijnen van de Corpse Bride herself die achteraf blijven nadreunen. 'Kan een hart nog worden gebroken als het gestopt is met kloppen?' vraagt iemand zich op het eind hardop af. Het antwoord wordt ons gegeven door een zwerm blauwe vlinders die langzaam wegfladderen in de richting van de volle maan: het mooiste en meest ontroerende eindshot dat wij ooit in een animatiefilm hebben gezien. 'Tim Burton's Corpse Bride' is outstanding.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234