Review: Tinker Tailor Soldier Spy

Wij hebben niks tegen wervelend hightechwerk als de ‘Bourne’- en ‘Mission: Impossible’-films, maar het doet toch deugd om nog eens een ouderwetse spionagethriller voor de kiezen te krijgen die het zonder multifunctionele smartphones, satellietnavigatie, explosies en halsbrekende stunts moet doen, maar waarin de spanning moet komen van geheime ontmoetingen, op voorhoofden parelende zweetdruppels en een benauwend, paranoïde sfeertje waarin werkelijk niemand te vertrouwen is.

Zo’n film is dus ‘Tinker Tailor Soldier Spy’, een adaptie van de klassieke thriller van John le Carré.

De plot voert ons terug naar het begin van de jaren zeventig en naar de kille dagen van de Koude Oorlog: het hoofdkwartier van de Britse inlichtingendienst MI6, gemeenzaam The Circus genoemd, is in shock nadat in Boedapest één van hun beste agenten werd vermoord.

Diensthoofd Control (John Hurt) en zijn trouwe luitenant George Smiley nemen ontslag, maar niet veel later wordt Smiley door de regering gerekruteerd voor een ultrageheime opdracht.

Volgens de inmiddels overleden Control zit er namelijk een Russische spion in de hoogste regionen van MI6, en Smiley zal de mol uit een lijst van vijf mogelijke verdachten – allemaal mensen die hij goed kent – moeten aanwijzen.

Wat volgt is een serie gedempte conversaties, flashbacks die Smileys onderzoekingen telkens weer in een ander perspectief plaatsen, en een in hoog tempo afgehandelde plot die al snel zo complex wordt dat je de boel af en toe op pauze moet zetten om je oververhitte brein te laten afkoelen.

Bijna even belangrijk als het verhaal is echter de sfeer die regisseur Tomas Alfredson (van de verkillend mooie vampierenfabel ‘Let The Right One In’) met meesterhand, en tot in de kleinste details juist, weet op te roepen: met The Circus als vaalgroene en vuilbeige doolhof van smalle gangen, bedompte bureautjes, met staatsgeheimen volgestapelde archiefkasten en in sigarettenrook gehulde lokalen, bevolkt door argwanende en schichtige types die zoveel hebben gezien, gehoord en in vroeger jaren gedaan dat samen met de kleur ook de levensvreugde en het geloof in de mensheid uit hun bleke gelaat lijkt weggetrokken.

Een cast met zowat het kruim van de Britse acteurs zet er met zichtbaar genoegen de tanden in, met als imponerende primus inter pares de veel te lang onderschatte Gary Oldman als de achter zijn uilenbril muizig ogende, maar met een vlijmscherpe geest gezegende Smiley.

We zitten hier doorgaans niet naar sequels uit te kijken, maar we hopen van harte dat Alfredson - en het liefst niemand anders – na deze bijna foutloze verfilming ook de andere Smiley-thrillers onder handen neemt. Brand ook gerust een kaarsje.

Extra’s (**1/2): Een uitstekende commentaartrack met Alfredson en Oldman, interviews met onder anderen leden van de cast en de regisseur, en een paar gesneuvelde scènes.

Bekijk de trailer:


Herlees de filmbespreking door (es) »

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234