null Beeld

Review: Tom Odell in de AB

En de haters, zij spuwden ongestoord hun gal. Geen idee hoeveel containers stront Tom Odell onderweg richting Onsterfelijkheid reeds over zich heen heeft gekregen, maar in de AB zette de Britse troubadour de chicaneurs zélf te kakken. Als Odell met de scherven van z’n gebroken hart dreigt, houdt u zich best koest.

elv

De zanikers gingen met de billen bloot, en al wie Tom Odell in de afdeling voor uitgebluste eendagsvliegen klasseerde, kreeg de rekening in de vorm van een wervelwind gepresenteerd. Opener ‘Grow Old With Me’, ontroerde en beukte tegen de storm in, kampeerde in de traanbuizen, en bracht later klepper ‘Another Love’ naar veilige oorden - ergens waar Elton John en Glen Hansard (van The Frames) in elkaars armen snotteren.

Al wie een dromerige rit in de achtbaan des levens van Tom Odell had geboekt, belandde middenin de botsauto’s: geen afgelikte klanktapijten, wél een schop van jewelste tegen de ribbenkast waarvan de herstellingswerken op vier weken worden geschat. Het woelige ‘Can’t Pretend’ - ‘Grounds For Divorce’ van Elbow in de jolige zigeunerversie - trakteerde op gratis billenkoek; ‘Sirens’ was een beer van een pianosong, ‘Sense’ zocht en vond in al zijn schoonheid een warm plekje onder het nekvel.

Geen sprake van een sputterende motor. En van hoogheidswaanzin evenmin. Tom Odell oogde scherp als een sikkel, haalde op tijd en stond de loftrompet van onder het stof - fucking terecht: zelden zo’n respectvol publiek gezien -, ging de flirt met uw hartspier aan, en piloteerde ons met een krop in de keel naar zijn speeltuin: daar waar de doorsnee pianosong van een ferm stel spierballen is voorzien, en alle dorpskinderen uit ánder hout zijn gesneden.

Er waren lichte sporen van sleet op ’s mans energiereservoir te bespeuren - een gok: oververmoeidheid -, en de enige gitaarsong die we op ons bord kregen, liep hopeloos verloren - als een straatkind dat zijn vader nooit heeft gekend. Maar wie maalt daar nog om als diezelfde kerel met ‘Hold Me’ en ‘Cruel’ twee gebalde vuisten om Junior Bauwens tegen te zeggen, achter de hand houdt? Niemand, toch?

‘I could promise you my heart, don’t cry / but would it all make sense?’ blèrde Odell halverwege de set. Het is een sukkel voor de liefde, maar een goeie gast. Geef ‘m een plek in huis, en daarbij: het moet niet altijd baanbrekendof hip zijn.


Hoogtepunt

Genoeg plek op onze schouders om alle vrouwen in de AB te troosten, leek ons. Even fronsen toch toen bleek dat we uitsluitend door fallussen werden omringd. Soit, ‘Another Love’, ‘Hold Me’ en ‘Cruel’ waren béésten van songs. En we verwittigen u alvast: volgende keer dweilt u zélf.


Dieptepunt

‘I Know’ en ‘Supposed To Be’: véél Air Traffic, weinig Tom Odell.


Quote

‘Je m’appelle Tom’, ‘Je bent een fijn publiek’, ‘Ik hou van jullie’ : Tom Odell was, euh, best schattig, ja. No homo.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234