null Beeld

Review: Tom Petty - The Last DJ

Ik vind: Petty wordt oud. Hij begint te zagen, en wat vroeger geëngageerd klonk, is nu misantropisch gezeur van een rijke popster die, nu hij 33 keer binnen is, denkt dat hij de ballen van de hond z'n kont mag moraliseren.
Een welgemeend get a...

Marc Coenen

Ik vind: Petty wordt oud. Hij begint te zagen, en wat vroeger geëngageerd klonk, is nu misantropisch gezeur van een rijke popster die, nu hij 33 keer binnen is, denkt dat hij de ballen van de hond z'n kont mag moraliseren.

Een welgemeend get a life overvalt mij dan ook bij het luisteren: allemaal niet slecht en ongetwijfeld goed bedoeld, maar zo boodschapperig als de pest. En grote boodschappen: die deponeert men beter in de toiletpot, zei mijn oude dode moedertje al.

Qua veelbelovend begin begint deze cd anders wel veelbelovend: 'The Last DJ' is een zonnige zoemer van een meezinger met rinkelende gitaren en een fijntjes door de neus geblazen refrein. 'Money Becomes King' heeft daarentegen zo dicht bij 'Bring It On Home to Me' van Sam Cooke gelegen dat het er een slap doorslagje van lijkt: wat het ook ís, zij het - uiteraard - met een maatschappijkritische toets. 'Dreamville' is nostalgie met vele violen, 'Like a Diamond' is de song die Lennon gelukkig nooit schreef, en op 'Lost Children' hoor ik de geest van Wishbone Ash: teenagers die niet weten wat ik daarmee bedoel, prijzen zich gelukkig.

Ook 'Blue Sunday', in potentie een fijne tjoen, struikelt over te veel woord en te weinig melodie: komt ervan als je anderhalf jaar aan een stuk in je eigen studio aan je liedjes mag frullen! Nee, dán The Vines: die hebben hun nummers pas geschreven nádat ze waren opgenomen.

't Is natuurlijk niet allemaal de FC Knudde, want daar is Petty toch te veel een vakman voor. 'You And Me' is bijvoorbeeld een Wilbury-achtige rocker: rechtdoor, zonder omkijken en verder geen gezeur. En 'The Man Who Loves Women' is een afleggertje van Ray Davies, maar heeft een hoog meeneurie-gehalte.

Op 'Have Love, Will Travel' haalt Petty zijn beste Dylan boven, wat leidt tot het enige echt memorabele moment van de plaat. Ook afsluiter 'Can't Stop the Sun' is in al zijn Beatlesiaansigheid een mooie song.

Conclusie, want het is al donker en de vaars moet zeugen: een zes min.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234