null Beeld

Review: Tom Waits - Frank's Wild Years


'Well Frank settled down in the Valley / and he hung his wild years / on a nail that he drove through / his wife's forehead' : zo begint de song 'Frank's Wild Years' uit 'Swordfishtrombones', een kostelijk stuk parlando in niets dan cynisme en orge...

Rudy Vandendaele


'Well Frank settled down in the Valley / and he hung his wild years / on a nail that he drove through / his wife's forehead' : zo begint de song 'Frank's Wild Years' uit 'Swordfishtrombones', een kostelijk stuk parlando in niets dan cynisme en orgel gebed. De Frank in kwestie stapt op het einde van de song, met achterlating van zijn echtgenote en haar blinde chihuahua Carlos, zijn auto in en zet koers naar avontuurlijker vertes. 'Never could stand that dog', bromt hij nog vooraleer een vastbesloten dot gas te geven. Die vlucht naar de vrijheid zou het onderwerp van een road movie kunnen zijn, maar Tom Waits en voor een deel ook zijn vrouw Kathleen Brennan hebben die ene song uitgebreid tot een soort musical. Waits noemt het un operachi romantico in two acts. In tijden dat je Madonna moet goedvinden omdat ze een belangwekkend sociologisch fenomeen in lingerie is, is een elpee van een geïnspireerd en waarachtig kunstenaar een geweldige verademing. Zo'n elpee is 'Franks Wild Years'.

In een radio-interview met Ischa Meyer hoorde ik Freek de Jonge zeggen dat alleen oorspronkelijke kunstenaars van enige importantie zijn. Met 'oorspronkelijk' bedoelde hij 'dicht bij de oorsprong, bij de bron'. Ik heb het gevoel dat Waits middenin de bron zit. Hij kleedt zijn muziek uit, hij zet haar in haar rillerigste en meest aandoenlijke blootje en negeert daarbij koppig alle elektronische goocheltruuks waarmee men ons tegenwoordig plaatjes voortovert; hij beperkt zich tot een verpauperd instrumentarium: contrabas, accordeon, marimba, harmonium, sax, een beetje gitaar, een weinig glockenspiel, en percussie van blik. Even lijkt het muziek uit een andere tijd, maar even later blijkt het muziek van alle tijden. Soms dacht ik tijdens het beluisteren van 'Franks Wild Years' dat krassen deze elpee nog mooier zouden maken.

Waits maakt wijsjes: soms komen ze je toegewaaid uit een openstaande hoerenkast in New Orleans, zoals de verhakkelde blues 'Hang on St. Christopher', de rumba 'Straight to the top', het trieste 'Blow wind blow', 'Temptation', 'Telephone call from Istambul' en de schorre opdrang 'More than rain'; soms lijken ze Midden-Europees van origine, alsof je ze uit de mond van in de V.S. ingeweken Litouers met heimwee hoorde: de groezelige hymne 'Innocent when you dream' bijvoorbeeld, en 'Please wake me up' met een doodziek kermisorgeltje. In het schitterende 'Yesterday is here' gloeit de geest van de traditional 'House of the rising sun' op, en in het verlengde van de Amerikaanse folktraditie bloeit ook 'Cold Cold Ground' op, subtiel versierd met de accordeon van Lobos David Hidalgo. Waits gedraagt zich als een versjofelde Sinatra in de met veel pijn gecroonde jazz-songs 'Straight to the top' en 'I'll take New York'. En dat niemand hem kan evenaren in het zingen van intrieste dronkemansliederen bewijst de grote Tom Waits nog één keer met de prachtige 'Train Song'.

Frank wil 'straight to the top, where the air is fresh and clean': daar zal hij ongetwijfeld Tom Waits aantreffen. Een groter artiest in de populaire muziek is mij niet bekend. Maar ben ik daarom een slechter mens?

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234