Review: Tom Wolfe - Ik ben Charlotte Simmons

Eerst het goede nieuws: Tom Wolfe, de tot chroniqueur bekeerde reporter en auteur van de definitieve yuppensatire 'Het Vreugdevuur der IJdelheden', heeft een nieuw boek uit. Dan het slechte nieuws: 'Ik ben Charlotte Simmons' (Prometheus) suckt als be...

Eerst het goede nieuws: Tom Wolfe, de tot chroniqueur bekeerde reporter en auteur van de definitieve yuppensatire 'Het Vreugdevuur der IJdelheden', heeft een nieuw boek uit. Dan het slechte nieuws: 'Ik ben Charlotte Simmons' (Prometheus) suckt als betrof het de allernieuwste, door Halliburton in de Iraakse olievelden neergeplante hydraulische pompinstallatie.

Het begint nochtans veelbelovend, als een stel dronken korpsballen in de proloog in aanvaring komt met de gouverneur van Californië terwijl die oraal wordt bediend door een studente. Een snuifje politiek, wat seks en de bikkelharde strebersmentaliteit op de Amerikaanse Ivy League-universiteiten: dit kan haast niet fout gaan, denk je dan, Wolfes gewoonte zijn onderwerp aandachtig onder de loep te leggen indachtig. Helaas: op een handvol wervelende actiescènes na slaat na honderd vijftig bladzijden de verveling toe. Wolfe lijkt gewoon niet veel te vertellen te hebben over het hedendaagse studentenmilieu, en hij lijkt dat gaandeweg zelf ook te beseffen. Dat hijzelf inmiddels 74 is, meer dan een halve eeuw ouder dan zijn personages, heeft hem overigens niet geholpen het taaltje, de modes en de zeden van het jonge volkje te doorgronden.

Zelfs zijn obsessie met sociale status en vernedering, in 'Het Vreugdevuur der IJdelheden' nog een bron van menige geslaagde grap en puntige observatie, wordt dermate manisch dat je je zorgen begint te maken over 's mans geestelijke gezondheid. Waarom is een oude multimiljonair die zich naar eigen zeggen tot het conservatisme van Bush heeft bekeerd, zo geobsedeerd door de pikorde – pun intended – in een universitair basketbalteam? En wat heeft Wolfe in godsnaam met de Latijnse benamingen van spieren en andere lichaamsdelen (een geïllustreerde encyclopedie van het lichaam is onmisbaar bij lectuur van het boek)? En, verontrustender: met de maagdelijkheid van Charlotte Simmons, het naïeve maar briljante hoofdpersonage, het meisje van de boerenbuiten dat met moeite een studiebeurs heeft kunnen versieren? Ook van Wolfes verontwaardiging namen wij schouderophalend akte: dat de Amerikaanse universiteiten meer met sport bezig zijn dan met Kennis is niet onze voornaamste zorg, net zo min als de wetenschap dat het jonge volkje elke zin doorspekt met 'fucking' en 'fuck' - dat wísten we trouwens al. Dat Charlotte Simmons onzacht ontmaagd wordt door een zelfingenomen klotejoch: so fucking what? Dat studenten verwaande, domme, primaire beesten zijn die alleen aan seks denken: wie niet?

We kunnen nog wel even doorgaan, maar we nemen liever drie minuten stilte in acht voor het voortijdig heengaan van Tom Wolfe, voormalig schrijver, roemloos ten onder gegaan aan zijn eigen ego. 'Ik ben Charlotte Simmons' is slechts de laatste flatus die aan zijn opgeblazen, op het strand aangespoelde lijk ontsnapt, en die vooral niet met een teken van leven mag worden verward.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234