Review: Tori Amos - The Beekeeper

't Is niet omdat wij intussen een respectabele leeftijd bereikt hebben dat er niet langer infantiele gedachten door ons hoofd zouden buitelen, integendeel, we blijven tenslotte een man! Om maar te zeggen dat al tijdens 'The Power of Orange Knickers',...

't Is niet omdat wij intussen een respectabele leeftijd bereikt hebben dat er niet langer infantiele gedachten door ons hoofd zouden buitelen, integendeel, we blijven tenslotte een man! Om maar te zeggen dat al tijdens 'The Power of Orange Knickers', het derde liedje op de nieuwe cd van Tori Amos, de zotste fantasmen zich van onze hersenpan meester begonnen te maken - met in de hoofdrollen onder meer oranjekleurige slipjes, camel toes, langs de randen uitpiepend schaamhaar, de rossige haardos van Tori Amos én Roos Van Acker. (In de horrorversie doemden ook nog Pieter De Crem en een legioen stomdronken Oranje-supporters op, maar dit geheel terzijde.) Tja, een mens moet érgens aan denken tijdens 'The Beekeeper' van Tori Amos. Want hoe gaat dat, bij de verdeling van de cd's heeft natuurlijk niemand anders tijd voor la Amos: er moeten bij de gemiddelde TTT-medewerk(st)er dan plots dringend keldermuren gewit, garagevloeren geschrobd of premature lenteschoonmaken aangevat worden! Ja tarara.

De negentien (!) liedjes en net geen tachtig (!) minuten muziek op 'The Beekeeper' zijn verdeeld over zes tuinen - we verzinnen het niet - met bedwelmende namen als 'Roses and Thorns', 'The Greenhouse' en 'Desert Garden'. Maar aan de basis van de plaat ligt de recente fascinatie van Amos voor 'the gnostic gospels of the Nag Hammadi Library that were discovered in Egypt in 1945', zeg maar: de pre-bijbelstudie. We resten hierbij onze kees en besparen u de details - één lijkbleek van zijn interview in Londen teruggekeerde en nauwelijks nog voor een opbeurend woordje vatbare Jurgen Beckers volstaat, dankuwel - maar er wórdt op 'The Beekeeper' nogal wat afgememd, geloof ons. Blijft over, de muziek. Die is bij momenten zeer aangenaam, alleen: die momenten zijn zeldzaam, en de plaat duurt zo fucking lang. Er zijn hoogtepunten: 'The Power of Orange Knickers' (met Damien Rice als tweede stem, een mooie ballad), dat u in de Greenhouse-tuin aantreft, het licht-exotische, soulvolle 'Hoochie Woman', geteeld in de Rock Garden, en het intimistische 'Ribbons Undone', eigen kweek uit The Orchard. Een paar andere songs zetten aardig aan - zoals het funky 'Sweet the Sting' (uit het Elixirs and Herbs-kruidentuintje) - maar worden algauw tot MOR-niveau gedegradeerd, hier door een melig koortje, ginds door lauwe arrangementen en nog verder door een gebrek aan volgehouden muzikale verbeelding. Op die kwakkelmomenten klinkt Amos als een kruising tussen Joni Mitchell in Aldi- & Kate Bush in Wibra-uitvoering (voorbeelden: 'Goodbye Pisces', 'Marys of the Sea'), en dat wilt u vooral niet horen.

Jeugdvriendinnen die het kunnen weten, vertellen ons dat 'The Beekeeper' Amos' beste plaat is na haar debuut en 'meesterwerk' 'Little Earthquakes', maar dat ook zij de nieuwe cd te langdradig vinden. We hopen van u, beste lezeressen, eerlijk gezegd hetzelfde. En dat er af en toe eens wat infantiele gedachten door uw hoofd mogen buitelen, we zullen er graag een hoofdrol in spelen!

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234