null Beeld

Review: Travis - 12 Memories

Er zijn ongetwijfeld lieden die '12 Memories' van Travis minder geslaagd zullen vinden dan de succesrijke voorganger 'The Invisible Band' uit 2001. Zij dwalen. Na twee platen met Nigel Godrich achter de knoppen, besloot Travis dit keer de Radiohead-p...

Er zijn ongetwijfeld lieden die '12 Memories' van Travis minder geslaagd zullen vinden dan de succesrijke voorganger 'The Invisible Band' uit 2001. Zij dwalen. Na twee platen met Nigel Godrich achter de knoppen, besloot Travis dit keer de Radiohead-producer niét in te huren (zie ook hierboven The Strokes) maar de touwtjes in eigen handen te houden. Waarschijnlijk komt het daardoor - maar ook door de minder vrolijke wereld waarin we sinds september 2001 leven - dat '12 Memories' feller en gemener klinkt dan 'The Invisibile Band'. Al moet u zich daar bij Travis niet te véél bij voorstellen: op '12 Memories' blijven de hoofdtinten beschaafde, gelaagde softrock (in de goeie betekenis van dat akelige woord) en introvertie. En wanneer het er toch een keer feller aan toegaat, schuift de groep gewoon op richting Beatles- en Britpop. Wild!

Wel nieuw: Travis dissecteert op '12 Memories' al eens een controversieel thema. Vrouwenmishandeling in 'Re-Offender' (zanger en main man Fran Healy weet waarover ie schrijft en zingt: zijn vader was er naar verluidt niet vies van, en verliet de familie toen Healy nog een uk was), of de oorlog (in het sloganeske 'Peace the Fuck Out', en in het sterkste nummer van de plaat, 'The Beautiful Occupation', cynische woorden op een bedje van luchtige popmuziek: 'You don't need an invitation/To drop in upon a nation/The beautiful occupation/So much for an intervention/Don't call the united nations'). Op die momenten zou men willen dat de zachte, lieve stem van Healy wat meer zou bijten en snauwen.

Maar het is niet al kommer & kwel op '12 Memories': lekkere popsongs ('Quicksand', 'Somewhere Else') en liefdesliedjes die de zinnen weldadig masseren staan er gelukkig ook op. Zo willen wij graag luisteren naar 'Paperclips' en naar 'How Many Hearts' en valt eigenlijk alleen het naar Radiohead hintende 'Walking Down the Hill' tegen.

Wie zich na dat elfde nummer zou afvragen waarom de plaat in godsnaam '12 Memories' heet: iets meer dan een minuut na het uitsterven van 'Walking Down the Hill' openbaart zich de hidden track 'Some Sad Song', een verbluffende pianoballad waarvan de tekst nauwelijks leesbaar in grijs op zwart in het tekstboekje is afgedrukt. Schitterende vier-minuten-plus, maar wil de uitvinder van de hidden track alstublieft nú rechtstaan en zich publiekelijk verontschuldigen voor die zever? En willen artiesten eindelijk ophouden met het aldus 'wegmoffelen' van hun beste songs (zie recentelijk ook Iggy Pop, Ima Robot en anderen)? Dankuwel, en nu vort, op naar de winkel!

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234