null Beeld

Review: Triggerfinger (AB)

Is er heden ten dage in de Verenigde Staten van Vlaanderen een snor nóg verleidelijker, een grijns nóg schever, een stem nóg gelooider dan die van Ruben Block? Een drummer nóg razender dan Mario Goossens? Een Polle nóg langer dan Lange Polle?

Wat dat van die snor betreft: ja, ééntje - zolang Guy Mortier geen miljoenenaanbod gedaan wordt door de promoafdeling van Gillette, tenminste. Maar wat de rest betreft: neen, vrienden. Néén.

'Op anderhalf uurtje tijd bewees Triggerfinger waarom hun nieuwste precies zo'n prachtplaat is, waarom een man zonder driedelig kostuum eigenlijk stiekem een stel eierstokken verbergt, en waarom rock-'n-roll op het eind van de dag nog steeds het meest hardnekkige verschijnsel is sinds de uitvinding van koningin Fabiola.'

Dat werd ons namelijk uit eerste hand bevestigd door de heren Block, Goossens en Van Bruystegem zelf, die vrijdag in de AB op anderhalf uurtje tijd de wereld bewezen waarom hun nieuwste, 'By Absence of the Sun', precies zo'n prachtplaat is, waarom een man zonder driedelig kostuum eigenlijk stiekem een stel eierstokken verbergt, en waarom rock-'n-roll op het eind van de dag nog steeds het meest hardnekkige verschijnsel is sinds de uitvinding van koningin Fabiola.

Boude stellingen, maar de argumenten kwamen in sneltempo en in de vorm van een vuistvol songtitels. In 'Game' kwam een overstuurde gitaar doktertje spelen met uw buis van Eustachius, 'Short Term Memory Love' deed wonderen met een cowbell, een baslijn en een onenightstand, 'Perfect Match' was dan weer een spelletje invloeden opsommen - van de 'A' van AC/DC tot de 'Z' van ZZ Top - terwijl 'On My Knees' de weg vroeg naar het dichtstbijzijnde ondernemingsloket om snel-snel een bedrijfje in afbraakwerken te beginnen.

'Quod erat demonstrandum', zoals Vlaams-nationalistische partijvoorzitters en wiskundeproffen zich weleens laten ontvallen, ware het niet dat er op dat moment nog een halve show voorbij moest komen. Een helft waarvan vooral de slagen en verwondingen van 'My Baby's Got A Gun' nog lang zouden blijven nazinderen - een nummer dat in tijden van tweets, selfies en CIM-cijfers nog de ballen heeft om uitgebreid de tijd te nemen. En natuurlijk zou 'All This Dancin' Around' u nog op de tenen komen shaken, en natuurlijk zou Mr. Mario daarbij zijn moment de gloire krijgen in zijn eigen drumsolo. Natuurlijk zou Ruben Block loeren naar de vrouwen, en zou Monsieur Paul vanachter die eeuwige zonnebril weer een stapje dichter zetten richting eigen standbeeld op de Leuvense Grote Markt. Een Triggerfinger-beurt is namelijk niets zonder herkenningspunten.

Het is ook daarom dat niemand écht verbaasd was toen Goossens in de bisronde plots de afwas van gisteren bovenhaalde om zich een weg door 'I Follow Rivers' te tingeltangelen. Al blijft het toch altijd uitkijken: bleek dat de rekels het hadden aangedurfd om hun geliefde cover een nieuw arrangement aan te meten - eentje waarin plots een keyboard opdook, en waarbij Block uit het niets plots de geest van de Duitse filosoof Falco begon te kanaliseren. Ook het nieuwe 'Black Panic' was de toegift binnengeslopen, maar voelde zich daar net zo thuis als routinier 'Is It', dat - na eerst tien minuten extra afgesmeekt te hebben bij de AB-piefen - het slot weer op de deur mocht hangen.

Eindresultaat: hese kelen, een AB die na afloop een dikke mist huisvestte, en drie kostuums die wellicht zo doordrongen waren van een penetrante zweetgeur dat er in de backstage een raampje geopend zou moeten worden. Het vat af, zou een mens dan denken. Maar wie een halfuurtje later de lobby aandeed, zag de drie mooi poseren voor foto's en handtekeningen zetten bij eenieder die er vriendelijk om kwam vragen. 'PR onderhouden', zou iemand met een diploma bedrijfsbeheer het wellicht genoemd hebben. Het had hem vast hoongelach opgeleverd van Lange Polle.


Het moment

Ruben Block die zich in 'My Baby's Got A Gun' omschoolt tot rattenvanger, en de zaal zó stil krijgt dat hij geen nood meer heeft aan zijn microfoon. Kiekenboelen.


Het publiek

Ging tevreden naar huis met gesuis in de oren, een boel nieuwe verhalen om te vertellen, en - zo kunnen we alleen maar vermoeden - een broek vol goesting.


Quote

'Joepie!' - Ruben Block vroeg het publiek om hun geilste lokroep te schreeuwen, waarbij één iemand zich moedig outte als maagd.


Tweet

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234