null Beeld

Review: Trixie Whitley op Rock Werchter 2016

Exact twee jaar geleden kondigde Trixie Whitley op Werchter aan dat ze zwanger was. Dat wisten wij nog, en dat wist zij nog. ‘En vandaag is de eerste keer dat ik mijn dochter twaalf dagen achterlaat.’

Het was een bindtekst die een te laat begonnen, en daardoor ook noodgedwongen ingekort concert afsloot. Een concert dat wellicht door die verlating en de daarmee gepaard gaande gejaaidheid (Trixie weet haar telaatkomerij in een andere bindtekst, waarin ze tevergeefs aan de organisatie vroeg of ze toch iets langer mocht spelen, in haar geheel eigen Gents-New Yorkse stijl aan ‘de weergoden’ en ‘productiezever’) altijd nét onder het kookpunt bleef.

Ik lieg. Prijsbeest ‘Closer’ halverwege was erop en kreeg de zaal moeiteloos stil, zo mooi gezongen. Maar ‘Need Your Love’ meteen erna, werd nodeloos snel gespeeld. Om het festivalpubliek aan het dansen te brengen? Dat had het al gedaan tijdens de funky versie van ‘Never Enough’, waarvoor Trixie de middengang tussen het publiek indook, om daar een katachtig dansje te doen in haar sierlijk-gewaagde outfit. (Een zwartlederen bustier en een doorkijkbody, de witblonde haren ingevlochten – eat that Kardashians!) Mooi contrast: Trixie haar mannenband – Chris Vatacaro op drums, Chris Morrissey op bas en Daniel Mintseris aka ‘de man met het hoedje’ op keys – bleef al die tijd op het podium statig doorspelen, strak in de pas. Overigens, allevier de groepleden op één rij, de video-animatie achter de groep, de spaarzame belichting: het oogde allemaal bijzonder smaakvol.

Trixie haar helden zijn Sister Rosetta Tharpe, Nina Simone en Wendy Carlos. Trek daar maar eens mee naar een meeting van een platenfirma. Ik wil maar zeggen: het is normaal dat er al eens iets wringt en tegenwerkt bij haar, Trixie is geen popje dat kant-en-klaar uit de muziekfabriek kwam gerold, ze hinkt geen enkele ‘goed in de markt liggende’ hippe trend achterna, deze muzikale zigeunerin zoekt het zelf allemaal uit. Maar vandaag zat het dus wat tegen, al liet ze zich slecht één ‘shit’ ontvallen– omdat er iets misliep in een song, al had het publiek weer geen idee wat precies.

Muziek gaat om emotie. Groot gemis, dood, verlangen, geboorte – het zijn de grote gebeurtenissen en gevoelens die de songs van Trixie Whitley bevolken. En daarnet in Klub C voelde je, eerst in ‘Closer’ en op het eind in ‘Breathe You In My Dreams’, dat het verlangen vandaag zéér groot was. We kwamen uiteindelijk ook te weten waarom: zie de quote in de inleiding van deze recensie. Bij veel artiesten klinkt dit soort bindteksten melig, bij Trixie gemeend. It’s gonna be alright mama.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234