null Beeld

Review: Two Russian Cowboys - Killem

Er was een tijd dat wij, die tegenwoordig de auto nemen om bij de buren een klomp boter te scoren, helemaal naar café De Blauwe Engel in Lauwe fietsten om er Two Russian Cowboys aan het werk te zien. De cowboys, toen al een legende in eigen streek (...

Nicolas Quaghebeur

Er was een tijd dat wij, die tegenwoordig de auto nemen om bij de buren een klomp boter te scoren, helemaal naar café De Blauwe Engel in Lauwe fietsten om er Two Russian Cowboys aan het werk te zien. De cowboys, toen al een legende in eigen streek (Halluin tot Kortrijk), speelden voornamelijk geschifte akoestische folk die werd opgehangen aan de geinige onzin van zanger Luc Dufourmont, en wij konden ons daar, zestien zijnde, perfect in vinden. Platen werden er niet gemaakt, tot ze in 2003, na meer afscheidsconcerten dan de Ramones en een stilte van twee jaar, een nieuwe start namen met 'Unplugged Lowbat', een dubbelaar met op de tweede cd de hits van weleer ('Jackson'!, 'Schilder een Landschap'!'Mull van Cointreau'!) en op de eerste veske zjever - even onnozel maar minder grappig, en, hoewel een stuk ambitieuzer van opzet, muzikaal ook niet bijster interessant.

Nu is er 'Killem', en die is wél een stuk beter. De huidige bezetting biedt een mooi overzicht van wat er zich de voorbije vijftien jaar zoal heeft afgespeeld in de streek rond Kortrijk: de leden hebben hun sporen verdiend in het postmoderne balorkest Galatasaray, Party at Vanzetti's (wie herinnert zich nog de tophit 'Closer to the Spanks'?), Ozark Henry, Tweng en de fantastische Ugly Papas, en dat laat zich gevoelen. De trompet van Heikki Verdure houdt lelijk huis in opener 'Killem', die aanhoudend dreigt en nu en dan losbarst in een moment van complete waanzin. Hugo Bourgeois zorgt voor een paar machtige gitaarlicks in het dreigende 'One String Song', en wordt door Mauro van antwoord gediend in de loodzware, bluesy sleper 'Mojo Wanker #9', waarop u de discipline headbangen in slowmotion nog eens kunt oefenen. Single 'Gloomy Days' kruist oubollige surf met ironie - Dufourmont klinkt zowaar even alsof Beck zich een West-Vlaamse tongval heeft aangemeten - en 'At the Trip' doet hetzelfde met Tom Waits en, welja, Galatasaray. Dat er ook flauwe grappen opstaan als 'Berken met Woudvergunning' en 'Ratsinger' zij hun op grond van het voorgaande vergeven. 'The Hooligan' gaat een wirwar aan stijlen te lijf en Cleo Dufourmont bewijst in 'The Spider in Love' dat er tegenwoordig veel beter Engels onderwezen wordt dan vroeger. Dat het ondanks alles niet meer zo opwindend is als vroeger, zal wel aan ons liggen: onthou dat er op 'Killem' minstens zeven nummers staan die de moeite waard zijn. En dat is een stuk boven het gemiddelde.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234