null Beeld

Review: U2 - Pop

Toen de Rolling Stones in '77 'Miss You' op single uitbrachten, vielen hardleerse Stones-fans aller naties haast achterover. It's... it's disco, Jim, but not as we know it. Mick & Keef - de ene cool tegen een palet dollars leunend, de andere de kurk opnieuw in zijn ontbijt stoppend - reageerden schouderophalend met 'Wie het goed vindt, vindt het goed. Alle anderen noemen het disco'.

'Miss You' werd hun grootste hit na 'Satisfaction'. Sinds de jaren tachtig, het decennium waarin stinkend rijk worden zelfs in China eerbaar werd, beschikken rocksterren die een graantje van deze of gene trend willen meepikken over een nieuwe, aangepaste vocabulaire. Vandaag (zie ook Bowie) 'vindt men zichzelf opnieuw uit', zoals men enkele jaren geleden met z'n allen 'terug naar de essentie wou', zeg maar 'unplugged'.

Toen met veel poeha en middels zogenaamd 'via het Internet gestolen' opnamen werd aangekondigd dat de van credibility stijf staande U2 (een van de schaarse rock-'n-rollreuzen die nooit 'een unplugged hebben gedaan') aansluiting bij de huidige generatie hoopt te vinden door op de techno-TGV te springen, moest ik even gaan zitten. Wanneer een groep van dit kaliber beslist om niet langer trendsetters maar trendvolgers te zijn maak ik me zorgen. De kans is immers groot dat ik de bespreking moet schrijven.

Toen de single 'Discothèque' uitkwam, hield ik mijn hart nog iets meer vast. Als onheilsbode kon dit wel tellen. Mijn eerste ractie was: wellicht heeft een practical joker de gemeenschappelijke vaseline-pot met spierzalf gevuld, want de Village People is zo the horen pisnijdig.

'Discothèque' blijkt gelukkig slechts een grapje te zijn. Heel andere dance-koek is 'Do You Feel Loved', dat wordt voortgestuwd door een peilloos diepe baslijn die menige testikel angstig terug in de buikholte zal jagen. Terwijl The Edge een gitaartyfoon opwelt, bekent Bono croonend en kreunend: 'Take these hands, they're good for nothing. You know these hands never worked a day.' Hij kan ze bij bosjes in zwijm doen vallen als hij wil, de silver-tongued bastard.

Maar het kan nog sterker. De fantastische lap lawaai genaamd 'Mofo' is een meane hooligan van een song die snuivend - hij zit ook nog eens aan de speed - op de luisteraar komt afgestormd, gewapend met de baseballknuppel der techno waar The Edge vlijmscherpe licks in heeft gehengst. Even kreeg ik het gevoel dat de speakers zich zouden losrukken en me metterdaad een kopstoot zouden verkopen. Die nederwiet!

'Mofo' hoorde ik laatst situeren 'op het kruispunt tussen The Prodigy, Underworld en The Chemical Brothers. Dat lijkt me een hele omweg om iemand de weg naar KLF te wijzen.

Vanaf hier vonden producers Flood en Howie B dat het welletjes was geweest, qua technononsens. 'If God Will Send His Angels' begint een weinig triphopperig maar mondt al snel uit in vintage U2: een aan 'One' verwante song, gehuld in de mist van rustig naar alle zeven hemelen kringende gitaren en bediend van een langoureuze melodie die met haar ogen tegen de ondergaande zon knippert. En kijk: even later zit Bono peinzend onder een wilg, daadwerkelijk 'Staring at the Sun'. Hij zingt het soort song dat koppeltjes tijdens festivals graag rug-aan-buik en cheek-to-cheek in mekaars armen mogen beluisteren. Uit het nabije struikgewas weerklinken gezellige akoestische gitaren, een spaarzaam aangeslagen Wurlitzer piano en drums die hun plaats kennen.

'Last Night on Earth' klinkt bijzonder gekunsteld - alsof Jah Wobble en Duran Duran het maar niet eens willen worden - en moet het bovendien met een pokke-refrein redden. Het al evenzeer door dub aangestoken 'Gone' maakt dan weer alles goed, niet het minst dankzij een waanzinnige gitaarsound die het midden houdt tussen een door varkenspest bevangen big die wordt gekeeld en een auto-alarm. Misschien is het een auto-alarm dat met de sample van een gekeeld zwijn werd geladen, in deze hi-tech tijden weet je maar nooit.

Het dreigende en hoogst bizarre 'Miami' begint ingehouden, maar halfweg krijgen de drums vreselijk op hun lazer van Mullen, op een manier die wijlen John Bonham vast op prijs zou hebben gesteld. Dat is Bono evenmin ontgaan, want bij die Miéé-miiii's aan het eind zou je zweren: héé, daar is Robert Plant!

'The Playboy Mansion', waarin de link wordt gelegd tussen lotto-winnaars, tv-spelletjes en het landhuis van Playboy-baas Hugh Hefner, klinkt een ietsje te veel als U2 doe U2. En iedereen weet dat we daarvoor de Rock Rally hebben.

'If You Wear That Velvet Dress' is een wonderlijke song waarvoor Flood een bevreemdende ambiance heeft gecreëerd. Bono zit naast het lijk van een stukgegane liefde een fijn sigaartje te roken en slaat wat hete as af op de buik van het stoffelijk overschot. Zijn stem laat vermoeden dat hij hevig zweet terwijl er onmiskenbaar een ijzige wind waait. Een maanwandeling getoonzet.

'Please' gaat dapper op de ingeslagen weg verder maar is hetzelfde lot beschoren als de tweede man op de maan. Binnen afzienbare tijd herinnert niemand zich nog hoe hij heet.

'Pop' rafelt dan uit als een goedkope espadrille met 'Wake up Dead Man', een afleggertje van 'Zooropa' dat fragmenten bevat van 'Besrodna Nevesta' door Nikolai Iankov Kaoufmane. Dat zeg ik erbij voor het geval u Nikolai tegenkomt.

De held van 'Pop' is The Edge. Voor het eerst blikt hij de fans kloekhartig zonder hoofddeksel tegemoet, waarbij een wel heel ver teruggedeinsde haarlijn wordt onthuld. Way to go, Edge! (Snel, u hebt vijf seconden: wanneer hebt u voor het laatst echt nuttig gebruik gemaakt van uw haar,... 3, 2, 1, uw tijd is om en I rest my case).

En niet alleen komt de Edgemeister op voor de follikels dervende medemens, hij tilt in zijn eentje 'Pop' naar onvermoede hoogten met de meest waanzinnige motherfuckers van gitaren. 'Pop' bevat minstens acht lappen pure klasse, en is dus niet zoals gevreesd U2's non-linear gothic hyper drama cycle geworden. Hoe dan ook: wie het goed vindt, vindt het goed. En hij heet (pdw).

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234