null Beeld

Review: UNKLE - Never, Never, Land

Midden jaren negentig was het Britse Mo' Wax-label - met o.a. DJ Krush, Money Mark en DJ Shadow - de hipste platenstal van het westelijk halfrond. Op het hoogtepunt van hype brachten labelbaas James Lavelle en DJ Shadow onder de vlag UNKLE een plaat ...

Katia Vlerick

Midden jaren negentig was het Britse Mo' Wax-label - met o.a. DJ Krush, Money Mark en DJ Shadow - de hipste platenstal van het westelijk halfrond. Op het hoogtepunt van hype brachten labelbaas James Lavelle en DJ Shadow onder de vlag UNKLE een plaat uit die rock moest verzoenen met de sample-cultuur. Ambitieus jawel, en het resultaat was er dan ook naar. 'Psyence Fiction' bleek een aartsdonkere, wisselvallige plaat, met ergerlijke dieptepunten (herinner u 'Rabbit In Your Headlights', met Thom Yorke), een paar aardige hiphop-experimenten (met o.a. Mike D) en één van de beste singles van 1999: 'Be There', met Ian Brown.

Zo extreem afwisselend is 'Never, Never, Land', de tweede UNKLE-plaat, gelukkig niét. Dat komt wellicht doordat DJ Shadow, vervangen werd door twee echte songschrijvers: Pulp-producer Ant Genn en ene Richard File, die ook heel wat van de stempartijen voor zijn rekening neemt.

Natuurlijk wordt er nog behoorlijk wat afgesampled, maar de resultaten zijn veeleer songs dan collages. De single 'Eye for an Eye', gebaseerd op de Motown-klassieker 'Ball of Confusion', is bijvoorbeeld dik oké, net als 'Panic Attack', dat voortgestuwd wordt door de percussie uit Joy Divisions 'She's Lost Control'.

De erg vrouwelijke stem van File komt het best tot zijn recht op 'In a State': de van 'Tubular Bells' gepikte intro gaat over in een soort intelligente eurotrance en is net verfijnd genoeg om geen duur geluidsbehang te zijn. En 'What Are You to Me' en 'Glow' - half-akoestische, half-elektronische singersongwriter-ballades - zouden we zowaar 'zomers' durven te noemen.

Het hoofdstuk 'Beroemde Gaststemmen' dan. 'Safe in Mind' wordt geheel gedragen door de onheilspellende uithalen van Josh Homme, en 'Reign' door het lichtvoetig geneurie van Ian Brown. Twee keer top.

Wél om snel te vergeten: het Massive Attack-afleggertje 'Invasion', 'Inside' (één en al echo en reverb) en 'I Need Something Stronger': knopjesdraaierij van Jarvis Cocker en Brian Eno die echt nergens naar lijkt. Twee vervelende momenten, één keer pure ergernis: het kon slechter.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234