Review: Unknown Mortal Orchestra (Boomtown)

Ruban Nielson, voorman van Unknown Mortal Orchestra: je kan 'm op een slechte dag véél ten laste leggen.

Dat hij voor z'n Orkest van leentjebuur is gaan doen bij de sowieso al niet meer bijster bij de pinken zijnde jaren zestig en zeventig, bijvoorbeeld. En dat hij daarbij niet eens 'dank u' zegt. Dat die falset van 'm soms een béétje raar klinkt met dat Nieuw-Zeelandse accent: onbestemd en toch exotisch, net zoals die zonevreemde 'a' die z'n voornaam binnengeslopen is - ook al iets waar je desgewenst over kan gaan zitten kniezen. Dat hij z'n gitaarband over de verkeerde schouder heeft ook, en ja: je kan zelfs amechtig gaan pleiten dat ie, weliswaar van ver en met al enkele van die malle Boomtown-bierbekers in je keel, een beetje de knullige podiumhouding heeft van een Joe Newman van Alt-J. Maar als er iéts is dat we Ruban - met verloren gelopen 'a' en al - voor de voeten willen gooien, dan wel dit: dat z'n liedjes, schrijfsels die in het begin telkens nog op kousenvoeten binnen komen schuifelen, na een tijdje steevast en onbeschaamd naar onze hartspier gaan klauwen, en dat ze pas weer vertrekken als ze bloed onder de nagels hebben. Ons bloed.

Nielson speelde ze dinsdag bijna allemaal, die liedjes. Tot voor kort deed hij dat nog een beetje sikkeneurig in lo-fi, maar die zelfgebreide dwangbuis heeft hij ondertussen van zich afgeworpen. Het resultaat klinkt als 'Multi-Love': de derde UMO-plaat alweer, waarop de loopgraven van de liefde van een geleid bezoek voorzien worden. Zo zag u op de Kouter, als u naar links keek, in de eerste helft al 'Like Acid Rain' neerdalen, en wie liever in de andere richting blikte, kreeg 'The World is Crowded' of 'Ur Life One Night' mee: allemaal nieuw en van nature met de moed in de schoenen, maar op een podium kregen ze plots pasteltinten mee van het orkest dat er ten dans speelde. Het gekke? Die misstonden die jonkies niet eens. Jaloers toekijken, des te meer omdat de liveversies telkens nog iets bochtiger uit de snaren kwamen rollen dan je gewoon was van op plaat, met iets meer noten op de zang en met iets meer venijn in de staart. En als er gesoleerd werd, durfde Nielson dat vaak even virtuoos te doen met z'n schoenzolen als met dat stuk hout in z'n pollen.

Links en rechts wordt er tegenwoordig gewag gemaakt van een doorbraak als het over die nieuwe Unknown Mortal Orchestra gaat. Alsof Nielson met z'n trawanten voorheen geen puike platen afgeleverd heeft. Gelukkig weet de man zelf beter, en werd de tweede helft van de set voorbehouden voor nummers die al ettelijke lidkaarten versleten hebben op het symposium van ons sentiment. 'So Good At Being In Trouble', bijvoorbeeld: ode aan de vrouwen in ons leven, en wanneer het in Gent op je schouder kwam uithuilen, kon je weinig meer dan met de moed der wanhoop je eigen krop proberen door te slikken en 'kom, kom' te prevelen. 'Swim & Sleep' - mét extra toetsen en kreetjes in het publiek - blijft dan weer onze favoriete luchtbel: kinderlijk naiëf, vluchtig als ether, maar o wee de ploert die 'm komt doorprikken. En dan moest 'Multi-Love' nog komen: nieuw, maar we zetten het hier tussen de routinées - omdat UMO dat zelf óók deed. 'All songs are about her', klonk het swingender dan je in letters en leestekens kan vatten, en ondertussen telden we de krassen op onze bloedpomp. Weer een paar fraaie exemplaren bij.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234