Review: Vampire Weekend (Koninklijk Circus)

Héérlijk, zo anderhalf uur lang stikken in de zure lichaamsgeuren van een meute tieners. Allemaal de schuld van Vampire Weekend, dat met sprekend gemak het Koninklijk Circus tureluur speelde.

Drie sterren, alleen al omdat de optelsom van 'okselvijver' en 'okselfris' voor één keer geen foutmelding gaf. Eigenlijk had Vampire Weekend vooraf al gewonnen spel, nog voor 'Diane Young' van het nieuwe 'Modern Vampires of the City' als eerste het speelveld werd ingestuurd. Omdat die laatste langspeler hun derde goeie in rij is, maar in de eerste plaats omdat de band uit New York gewoon de béste is van een generatie die zijn beroemdheid volledig te wijten heeft aan een handvol buzz-bloggers.

'Vampire Weekend vervoerde zich van Soweto naar Graceland, en hield onderweg een plaspauze in het Koninklijk Circus'

Succes maakt niet onsterfelijk, zo bleek nog maar eens uit de automatische piloot waarmee Vampire Weekend zich van Soweto naar Graceland vervoerde, en onderweg een plaspauze hield in het Koninklijk Circus in Brussel. Ezra Koenig, de faux-ironie zelve, was nooit écht aanwezig, en ook boekhouder-achter-de-toetsen Rostam Batmanglij sakkerde zich de hele show lang een bult. Weinig joie de vivre dus, maar ze wervelden wél in stijl door hun oeuvre. 'White Sky', 'Cape Cod Kwassa Kwassa' en 'Holiday': antidota tegen de winterblues.

En visueel? Ze hadden een uitgekiende lichtshow en een pracht van een backdrop met roze bloemen en een scherm in spiegelvorm dat van ver iets weg had van het embleem van Club Brugge. Vampire Weekend tikte echter sneller en efficiënter dan het blauw-zwart van Michel Preud'homme. Huppeltrut 'Step' was episch met zijn krakend toetsenspel, het nieuwbakken 'Finger Back' was van het beste van Animal Collective, en in 'Horchata' was het (tevergeefs) armworstelen tegen ademnood.

Nogmaals: doodzonde van het gebrek aan interactie met het publiek, dat halfweg vreemde eend 'Everlasting Arms' in de armen sloot, en zich een dubbele beenbreuk danste tijdens 'Cousins' en 'California English'. En net toen we dachten dat de bloedvreters hun beste kruit wel hadden verschoten, kwam 'A-Punk' - dat Afrikaanse ADHD-kind met Westerse voorouders - uit de backstage gevlogen.

Vampire Weekend liet wel degelijk steken vallen: 'Boston (Ladies Of Cambridge)' was oude troep, en 'Unbelievers' en 'Obvious Bicycle' kwamen onopgemerkt uit het nieuwe 'Modern Vampires of the City' gewandeld. Het zijn niet eens sléchte songs, maar nummers die tussen alle hits ('Ya Hey', 'Giving Up The Gun') uit de boot vallen, en het bijgevolg met minder respons moesten doen. Hetzelfde probleem met eerste bis 'Hannah Hunt': mooie alliteratie, dito song, maar 't is geen 'A-Punk'.

Droogstoppels, die van Vampire Weekend. Maar ze zijn toch zo goed, meneer.


Het moment

Chris Baio, bassist van dienst, had er wél zin in, wat zich uitte in een gekke, uh, dans? Wat deed-ie eigelijk?


Het publiek

...gaf liefde en kreeg een valse glimlach terug.


Quote

Quote?


Tweet

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234