null Beeld

Review: Van Hunt - Van Hunt

Net zoals dat eerder dit jaar bij het debuut van Joss Stone, wringen zowel de platenfirma als de Amerikaanse en Britse pers zich in allerlei bochten om Van Hunt te linken aan de zwarte volbloeden die hem voorafgingen. De een namedropt Marvin Gaye, de...

Net zoals dat eerder dit jaar bij het debuut van Joss Stone, wringen zowel de platenfirma als de Amerikaanse en Britse pers zich in allerlei bochten om Van Hunt te linken aan de zwarte volbloeden die hem voorafgingen. De een namedropt Marvin Gaye, de ander Rufus Thomas, en allemaal leggen ze links met Curtis Mayfield, James Brown en Sly Stone. Zelfs Maxwell en D'Angelo zouden te horen zijn in de Van Hunt-sound.

Ook ik hoor al die invloeden (plus Donny Hathaway en Jimi Hendrix), maar ik weet ook dat wie een plaat à la Marvin Gaye of Maxwell verwacht, teleurgesteld zal zijn. Vast staat: Van Hunt heeft da funk aan z'n kloten hangen. En 'Van Hunt' is eindelijk nog eens een soulvolle funkplaat die niet plat is geproducet.

Hunt kan met botergeile bluesfunk als 'Seconds of Pleasure' en, getuige 'Hello, Goodbye', met pop à la Prince ten tijde van 'Around the World in a Day' overweg. De lijfgeur van D'Angelo hangt over 'Down Here in Hell (with You)'. 'What Can I Say' is een ballad die Terence Trent D'Arby had kunnen zingen voor hij op de dool raakte. Melodieuze pop à la 'Precious' moet zelfs op Donna kunnen. En dan moeten de beste tracks ('Her December' en 'Who Will Love Me in Winter?') nog komen.

Het enige wat ik Hunt kan verwijten, is dat hij misschien iets té nadrukkelijk old school is: niet alleen de songs en de productie, maar ook het hoesontwerp hadden niet misstaan in platenbakken anno 1972. 'Dedicated to the pimps, hustlers an ho's for whom I strive to make background music', lees ik op de hoes. Ik weet niet in welke categorie ik thuishoor, maar ik ben hem dankbaar, en 'background music' is het allerminst. Want het debuut van Hunt is beter dan de nieuwe Lenny Kravitz, en zeker even goed als de laatste cd van Prince. Dat is niet zo moeilijk als het lijkt, omdat hun platen wat tegenvallen, maar toch: niet gedacht dat ik ooit zo'n zin zou neerschrijven. En wie mij graag negeert, kan misschien naar een van de weinige zwarte zangeressen van vlees en bloed luisteren: Alicia Keys vindt Van Hunt 'een van de meest briljante muzikanten van onze tijd'. Wel, ze heeft gelijk.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234