null Beeld

Review: Van Morrison - Magic Time


Van Morrison maakt al een decennium lang altijd opnieuw dezelfde plaat: een smaakvol, verzorgd schijfje met de juiste doses soft jazz, crooner songs, liedjes die vage herinneringen aan zijn gloriejaren oproepen (van 'Astral Weeks' tot 'Avalon Sunse...


Van Morrison maakt al een decennium lang altijd opnieuw dezelfde plaat: een smaakvol, verzorgd schijfje met de juiste doses soft jazz, crooner songs, liedjes die vage herinneringen aan zijn gloriejaren oproepen (van 'Astral Weeks' tot 'Avalon Sunset', van 1968 tot 1989, dat kan tellen), blue-eyed soul, beschaafde schwung & swing, huppelende bluesrock die door 's mans altsax wordt voortgestuwd; onveranderlijk met exquise muzikanten als begeleiders. Maar! Hij wint met die al te vertrouwde, voorspelbare platen geen nieuw publiek, en ook zijn trouwste aanhangers worden tegenwoordig vaker dan hun lief is in de figurantenrol van morrend volk geduwd. We willen ze niet te vreten geven, de fans die lichtjes teleurgesteld van een concert terugkeren of hun recente Morrison-cd's nauwelijks nog uit het doosje halen. Wij, bijvoorbeeld.

Ook 'Magic Time' maakt zijn wervende titel niet waar. Smaakvolle, verzorgde cd, jawel, met een paar uitschieters en magische momenten, maar niks om over een jaar nog naar terug te grijpen. Er moet aan de release van 'Magic Time' trouwens een lijdensweg voorafgegaan zijn - de plaat is ten langen leste op Morrisons eigen Exile Records uitgebracht - want op drie nummers na (waaronder het akelig zoete 'Just Like Greta') speelt Foggy Lyttle nog mee, en die is overleden op kerstdag 2003, twee maanden na de release van de vórige Van Morrison-cd. Het laat vermoeden dat het restjes van die plaat zijn die 'Magic Time' gehaald hebben. Soit, het begint uitstekend met het vals-slepende 'Stranded' (gedragen door mooie pianoriedels van Brian Connor) en de Irish connection-song 'Celtic New Year' (met Paddy Maloney als gast; fijne gitaarsolo van Lyttle, aanzwellende strijkers) en het veert halverwege nog even op met het licht funky 'Gypsy in My Soul' en het naar zijn bijna-titelgenoot 'Listen to the Lion' uit 1972 verwijzende 'The Lion This Time', maar daarmee hebben we het beste en meest opvallende gehad. De rest: stijlrijk & aangenaam, nooit een kwelling voor het oor, maar te routineus. Geen kwaad woord over 'Magic Time' - of over Van Morrison - maar mag de handrem de volgende keer eindelijk nog eens af, beste Van the Man?

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234