Review: Vincent Gallo - When

'Ik heb hippies altijd gehaat, vooral hippies die weed roken. Marihuana en socialisme waren dé kwalen van de 20ste eeuw'. Vincent Gallo - u kent 'm wellicht van zijn rollen in films als 'Palookaville', 'Raising Arizona' of 'The Funeral' - roeit ...

'Ik heb hippies altijd gehaat, vooral hippies die weed roken. Marihuana en socialisme waren dé kwalen van de 20ste eeuw'. Vincent Gallo - u kent 'm wellicht van zijn rollen in films als 'Palookaville', 'Raising Arizona' of 'The Funeral' - roeit voortdurend tegen de stroom in. Hij heeft de pest aan politiek correct denken: een ontmoeting met Richard Nixon was hét hoogtepunt van zijn leven, beweert hij. Alles wat Gallo doet of maakt, is per definitie 'een meesterwerk'. Hij geeft alleen interviews als zijn kop op de cover mag, en in die interviews veegt hij steevast de vloer aan met hippe regisseurs als Paul Thomas 'Magnolia' Anderson ('een kontlikker') en Harmony 'Gummo' Korine ('een rijke dwerg zonder soul'), gevestigde acteurs als Robert De Niro en Tim Robbins, Bill en Hillary Clinton ('en hun lelijke weesdochter Chelsea'), zijn ex-vrouw en zo ongeveer de complete populatie van de Britse Eilanden. Gallo provoceert en choqueert graag, maar dat betekent niet dat hij niet zou menen wat hij zegt. Naast acteren, extreem-conservatief denken en hilarische antwoorden verzinnen, blinkt Gallo ook nog uit in zowat twintig andere disciplines, waaronder schilderen, schrijven, regisseren, conceptuele kunst, motorracen en model spelen voor Calvin Klein. We lazen zijn c.v. en vroegen ons prompt af wat wij in godsnaam al met ons leven aangevangen hadden. Niet genoeg blijkbaar.

U moet echt ooit eens naar 'Buffalo '66' gaan kijken, al was het maar om Christina Ricci op een bowlingbaan te zien dansen op de tonen van King Crimsons 'Moonchild', of voor de mooiste bedscène in jaren, aan het eind van de film. Gallo speelt niet alleen de hoofdrol, maar regisseerde ook, schreef het script en componeerde het grootste deel van de soundtrack. De man is bezeten van muziek: toen hij op zijn zestiende van huis weggelopen was en naar New York liftte, had hij geen eten of kleren bij zich, maar wél zijn 700 elpees, netjes verpakt in melkkratten. Niet veel later richtte hij met schilder Jean-Michel Basquiat het experimentele art-noise-groepje Gray op, en raakte hij betrokken bij talloze projecten en bandjes, maar pas nu verschijnt de eerste solo-plaat van deze late-dertiger.

'When' laat een heel andere Gallo horen dan de intense, van pure passie overlopende controlefreak die we meenden te kennen. De helft van de tracks zijn instrumentals die perfect aansluiten bij de sfeer van 'Buffalo '66': in klanken - spaarzame DJ Shadow-beats, vioolsamples uit kortegolfuitzendingen vanuit Siberië, een loop van een paar seconden uit een stokoude Billie Holiday-opname, veel jazzy gitaargepluk - vertaalde shots van highway-beton, twee dagen oude sneeuw in de buitenwijken van een Amerikaans provinciestadje of een zwijgend koppel aan een formica-tafeltje in een 24/24-snackbar. Ze vormen sfeerbruggetjes tussen de gezongen liedjes, waarin Gallo's ijle stemgeluid onmiskenbaar aan Chet Baker of João Gilberto herinnert. Het regent zachtjes in 'Laura' en 'Yes I'm Lonely' heeft nu al dagen die motelkamer met te veel spiegels, een te groot bed en een te rode bedsprei niet verlaten.

Gallo heeft de songs voor deze plaat vorige winter geschreven, toen hij nog maar net met zijn vriendin gebroken had, en we kunnen ons perfect voorstellen hoe hij zich na een stevig avondje party'en en grappen maken ten koste van 'that chick' Leonardo DiCaprio, in zijn eentje opsloot in The University For The Development And Theory Of Magnetic Tape Recorded Music Studios - gewoon zijn woonkamer dus - om er te midden van een scheepslading antieke opname-apparatuur op zoek te gaan naar precies de juiste akkoorden, de juiste toon en de juiste woorden. 'When' is zo direct, zo franjeloos, zo hardnekkig soft dat het een bijna extreme plaat geworden is. Een plaat die e-e-n-z-a-a-m-h-e-i-d spelt, met eenvoudige songteksten die op het randje van de banaliteit balanceren, maar in combinatie met Gallo's zang en zijn uitgepuurde, vrije gitaarspel zichzelf overstijgen en ontroeren, terwijl ze drie-vier minuten lang als nevelslierten in de lucht hangen tot ze uiteindelijk oplossen in het eerste daglicht. Dat Vincent Gallo als kleine jongen foute stickers van Richard Nixon op zijn boterhammendoos kleefde, doet er dan helemaal niets meer toe.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234