null Beeld

Review: Vines - Highly Evolved


Craig Nichols van The Vines ziet er zo jong uit dat hij - als hij het handig speelt - bij een eventuele scheiding geen alimentatie moet betalen maar extra kindergeld krijgt. Het manneke ziet eruit als Liz Hurley zonder brassière maar weet wel hoe ...

Marc Coenen


Craig Nichols van The Vines ziet er zo jong uit dat hij - als hij het handig speelt - bij een eventuele scheiding geen alimentatie moet betalen maar extra kindergeld krijgt. Het manneke ziet eruit als Liz Hurley zonder brassière maar weet wel hoe een song geschreven moet worden: jagende rabauwen van rockers worden soepel afgewisseld met op een lauw bedje van psychedelica geserveerde slows.

So far so fuckin' good, maar kan iemand mij de rest van het verhaal eens uitleggen? Het moet zijn dat ik de vergadering heb gemist waarop dit beslist werd, maar The Vines worden verwelkomd als het beste since bread came sliced, en de buitenlandse organen der geschreven pers schrijven hen schuimbekkend het heelal in.

Het zal dan wel.

Ik hoor: Nirvana meets Hanson, niet meer, niet minder.

Opener 'Highly Evolved' is met z'n 1'32" wel één van de leukste sprints der popmuziek: Police-ritme, krakende gitaren en een refrein waarin meer sneer zit dan in het beste van Oasis. Instant classic. Op track twee zweven ze meteen méér en eleganter dan het varken van Pink Floyd, om er daarna weer stevig in te hakken - er zit duidelijk een strategie achter - met de door feedbackende fenders omkranste schreeuwsong 'Outtathaway', inclusief een refrein waarmee de band, ware hij een F16, makkelijk de geluidsmuur zou doorbreken.

Het is allemaal van een haast misselijkmakende verleidelijkheid: onder het vette maar geheel radiovriendelijk geprodjoeste lawaai der gitaren gaan op net geen drie akkoorden gebaseerde, geheel onschadelijke vaseline-melodieën schuil.

Het heeft wel iets, maar ik krijg er 'm alvast niet omhoog mee: zo been there done that dat ik er de tel van kwijtgeraakt ben.

'Sunshine' is een pastiche van iets van de Fountains of Wayne die de Beatles imiteren: mijn borsthaar eraf als jongeheer Nichols de platencollectie van zijn vader niet gekraakt heeft en is blijven steken bij de Dubbele Witte.

'Homesick' is dan weer John Lydon light, op 'Get Free' zit een gitaartje dat ze gesampeld hebben van 'Wish You Were Here' (aardig), 'Country Yard' had op 'Muswell Hillbillies' van de Kinks kunnen staan, 'Ain't No Room' is 'Get Back' maar dan omgekeerd en '1969' klinkt als de Jesus and Mary Chain, in hun hol gezeten door Brian Wilson. U merkt: ze kiezen hun voorbeelden met smaak, maar dat is dan ook alles.

Mocht ik uit voorzorg niet al een halfuur aan een baxter met ganja gelegen hebben, dan zou ik er depressief van worden: na veertig jaar popmuziek klinkt dit niet anders - wel beter geprodjoest - dan een garageplaatje van begin jaren zestig.

Mocht Cobain nog geleefd hebben, hij sloeg ze - als waren ze vliegen - met de vlakke hand dood.

Ik voorspel hen een carrière à la Evan Dando: nog twee plaatjes en dan full-time van ellende aan de drugs.

Wussies!

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234