Review: Warhaus op Pukkelpop 2016 (Club)

Laten we bidden dat Leonard Cohen 136 wordt. If not: ik ken een Maarten Devoldere die dat óók mooi kan, de blaadjes aan de bomen doen ritselen.

De zon gooide met daglicht, maar het was niet moeilijk om dat te negeren: als Maarten Devoldere – in bijberoep freelancet hij voor Balthazar – met melodiën en refreintjes komt, als hij het pokerspel met het leven weer eens verloren heeft en daar liedjes over maakt, verschiet het weerbericht automatisch naar zwaar bewolkt. Het sléépt als hij zingt, zoals het leven sleept, en de liefde, en het mededogen dat je overvalt tijdens doorwaakte nachten.

'Elke relatie een mijnenveld is waar IS Twister met je speelt'

Warhaus is zijn soloproject: er bestaan duivels die zich niet laten uitdrijven in een tourbus. De plaat is nog niet uit, maar op Pukkelpop lag er al een ovenwarme aperitiefhap te dampen. Het wordt een goeie plaat, denk ik. Het is het soort muziek dat je van de details doet houden. Dat cassante gitaartje. Die roaring twenties-percussie. De bad boy-krak in zijn stem. Het tedere narcisme waarmee Sylvie Kreusch checkt of haar linkertiet nog altijd partyproof is – Kreusch (van Soldier’s Heart, en - the secret is nu toch out - ook van Maarten) mocht op een plateau sensueel amateurpornoën. Hun voorspel, ons geluk.

De nachtclub. Dat is het eigenlijk: Warhaus taxiet je naar een nachtclub, en voorziet je daar van de muziek die doet vergeten dat elke relatie een mijnenveld is waar IS Twister met je speelt. Hij troost niet, maar hij maakt het ook niet erger. Hij is Serge Gainsbourg, maar dan erger. Neem ‘The Good Lie’, zo’n nummer dat me straks niets zal doen op plaat, en toch ook weer iets. Typerende titel: Devoldere kokketeert graag met de fictie in zijn leven, met de leugen die zijn hersenen elke keer weer verbrandt. De op nukkige melodieën surfende kunstenaar, de jongen die ze niet op een rijtje wilt hebben – u kent het wel. Je ziet het ook in zijn tics en luide voorkeuren. ‘Baby’ is zijn favoriete koosnaampje. Brussel was de bezopen minnares die hij niet tot zijn favoriete standje kon bewegen – en dus bekende hij zich tot de romantische veiligheid van Gent. Hij is het type dat op café gaat om liefdesbrieven te schrijven – als hij zijn zeven Westmalles afrekent, geeft hij geen fooi. En wanneer de poëzie even op is, laat hij een zuchtende, wanhopige, dierlijke kreet ontsnappen. Dat doet hij ook bij Balthazar, en dat doet hij goed.

Misschien is Warhaus muziek waar je op kan vrijen. Dat heeft hij vast zelf al uitgetest.


Het moment

Die radslag van Sylvie, uiteraard.


Het publiek

Stond gelukkig niet op Balthazar light te wachten – en was dus attent en nieuwsgierig.


Quote

‘Doe maar uit, baby’ – Devoldere, vermoedelijk, seconden nadat hij het podium afstapte. Het is nu eenmaal wat, optreden met je lief.


Tweet

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234