null Beeld

Review: Weird Al Yankovic (AB)

Terwijl collega-journalisten in drommen de plas overstaken om Stromae grote sier te zien maken in New York, stonden wij met beide voeten stevig op Brusselse bodem - where the action is. De States hadden namelijk iets in ruil gestuurd voor al dat formidabels: Weird Al Yankovic, Amerika's hofnar, die voor het eerst in zijn ondertussen drie volle decennia tellende carrière op Belgisch podiumhout stond.

Beginnen deed Al donderdag echter op de Brusselse straatstenen. In 'Tacky', zijn pastiche op Pharrells 'Happy', had hij naar analogie met de bijhorende clip buiten postgevat. Vóór de AB, vanwaar hij, ondertussen binnen live te zien op groot scherm, z'n weg naar het podium zocht. Die vond hij, en wel tot op de seconde: het meetlint van Al Yankovic telt enkel in millimeters, zo zou nog vaker blijken.

Want hoewel er bijna twee uur zat tussen aantreden en afronden, werd de tijd tussenin érg streng in het oog gehouden. Yankovic is evenveel entertainer als muzikant, misschien zelfs meer. En dus lag de klemtoon op timing, die erg vaak bepaald werd aan de hand van de filmpjes tussen de nummers door: hyperactieve montages van zowat alles waarin Yankovic de voorbije dertig jaar verschenen is, of waarin ooit zijn naam gevallen is - niet zelden als butt of the joke. Yankovic heeft dan wel een carrière opgebouwd door bekend Amerika door de mangel te halen, zijn favoriete punchline blijft die van hemzelf als eeuwige outsider.

Die filmpjes tussendoor dienden niet enkel om handig het ritme van de avond te bepalen, ze waren vaak noodzakelijk om de leegte op te vangen. Als je eerst in de huid van het podiumpersonage van Lady Gaga ('Perform This Way') kruipt om in het volgende nummer een obese Michael Jackson ('Fat') neer te zetten, doe je dat niet zonder een break van vijf minuten - om uit je paarse octopuspak te klimmen en je vervolgens met kilo's rubberschuim te behangen. Kosten noch moeite gespaard, al had dat af en toe z'n gevolgen. Als je meer kostuumwissels te verbijten krijgt dan tijdens een concert van een Madonna die weer een plotse opstoot van urineverlies heeft, zie je niet vaak twee nummers na elkaar. Meestal was je nog niet toe aan een adempauze wanneer die viel - hoe amusant ook.

Maar daartegenover stond dan weer onversneden silliness, soms op het pythoneske af. Slotakkoord 'Yoda' - lees: 'Lola' van The Kinks - werd onderbroken voor minutenlange gechoreografeerde onzin. Al is 'choreografie' ook maar een eufemisme om te beschrijven wat Jim Carrey met z'n gezicht doet, en Yankovic met z'n hele lijf. We onthouden: Weird Al Yankovic in de AB was de eerste, en wellicht de enige keer, dat we iemand een accordeon zagen bovenhalen met de belofte ons een polkaversie van Miley Cyrus' 'Wrecking Ball' te zullen brengen, zonder dat we daarop schreeuwend wakker werden. Dat we achteraf zelfs zouden applaudisseren, hadden we al helemaal niet durven te dromen.


Het moment

'Amish Paradise', ooit nog in een iets geloofwaardiger versie gebracht door Coolio. Al jaren niets meer gehoord van Coolio, maar zijn parodieversie leeft verder.


Het publiek

White & nerdy. Vaak weird, allemaal Al.


Tweet

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234