Review: White Lies (AB)

Elk album tekenen van verval tonen, maar toch tot twee avonden toe de Ancienne Belgique kunnen vullen en er zomaar een staande ovatie afdwingen. Makkie voor White Lies.

Niet echt vanzelfsprekend, wetende dat White Lies rattenvoer is voor criticasters. Als er een GAS-boete zou bestaan voor het leegplukken van Ian Curtis' ziel, dan hadden Harry McVeigh en z'n band al láng met de gebakken peren gezeten. Het lot is de Britten echter goed gezind, en schonk hen intussen een derde plaat: 'Big TV', een eerbetoon aan de Grote Depressie, de Middelmaat, en het zwartste van de eighties.

'Een thé dansant voor begrafenisondernemers'

Dat klinkt: triest. En toen de stem van McVeigh - het soort hypochonder dat bij een muggenbeet al aan sterven denkt - het in opener 'To Lose My Life' liet afweten, leek het helemaal foutu. Al was het vóóral het blijde weerzien van een oude schoolvriend (uit debuut 'To Lose') die het van bakkerszoon tot bankdirecteur heeft geschopt. Nieuweling 'There Goes Our Love Again' was meer dan suffe gitaarrock, en synthkind 'A Place To Hide' klauterde in de stamboom van Joy Division.

Vlekkeloos verliep het niet. Daarvoor was de epileptische lichtshow (denk: Goose) té bombastisch en overbodig, en hadden die drie ridicule videoschermen ook niet gehoeven. 'Mother Tongue' verzoop zo in hun grootheidswaanzin, en 'Streetlights' was vooral drek, en weinig song. Gelukkig waren daar altijd weer de goéde oude songs, waarmee Harry McVeigh zich tot keizer van het kerkhof kroonde. 'Farewell To The Fairground', bijvoorbeeld: een thé dansant voor begrafenisondernemers.

White Lies is, in tegenstelling tot vroeger, een aardige liveband geworden. Goed in de omgang, strak in het spel, maar nooit regelmatig. Lame wavers 'Be Your Man' en 'The Power & The Glory' moesten het onderspit delven tegen 'E.S.T.' en 'Unfinished Business', twee van de betere nachtraven. En ondanks zijn mimiek van een Action Man, was McVeigh wel de gedroomde frontman, die met één 'c'mon, Brussels' het publiek uit zijn kot kreeg.

Het zijn sletten van het Grote Gebaar, die van White Lies. 'I Would Die 4 U' van Prince werd eerst nog tot een charmante xylofoonsong gedoopt, waarna 'Death', 'Big TV' (pop noir door The Killers) en 'Bigger Than Us' de betere kogelstoten waren. Baanbrekend was de passage van het vijftal nu ook niet, maar eerlijk: eigenlijk is de dood zo slecht nog niet.


Het moment

'Bigger Than Us' was, welja, groot. (Spoileralert voor zij die vanavond naar White Lies gaan: schattig ook, met die ballonnen.)


Het publiek

Een mooie melange van tieners en dertigers - zij die in de eighties synths door de strot kregen geramd, en zij die er alleen maar van kunnen dromen. Lekkere wisselwerking, zo bleek uit het front dat zich tijdens 'Farewell To The Fairground' vormde.


Quote

'White Lies is toch van een ander kaliber dan Arctic Monkeys, hè!' James, de muilkorf!


Tweet


Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234