Review: White Lies op Rock Werchter 2014

Op de eerste Werchterdag heerste vooral de warmte. Waarop wij ons afvroegen: zou de synthrock van White Lies de hitte overleven?

Wie bij White Lies even de ogen sloot, waande zich op een show van The Killers. Bij allebei stutten synthesizers de muur van gitaardistortion, maar het verschil zit hem vooral in het materiaal van diezelfde muur: The Killers bouwen met marmer en plakken glasheldere riffs tussen hun stuwende refreinen, terwijl de mannen van White Lies (voorlopig) met baksteen metselen, met gitaren die te vaak verdrinken in synth- en bastonen. 't Is vooral de stem van Harry McVeigh die hen van de middelmaat redt, ook al omdat ze doet denken aan die van Ian Curtis, of recenter: Tom Smith van Editors. Met die laatste hebben ze ook een voorliefde voor melancholie gemeen.

De hitte speelde McVeigh helaas parten: hoeveel enthousiasme hij ook op de goed doorbakken wei afvuurde, bewogen werd er nauwelijks. Bij de catchy opener ‘There Goes Our Love Again’ begon onze rechtervoet afwachtend mee te tikken, maar dat was ongeveer de enige beweging die in een straal van tweehonderd meter waar te nemen viel. Zozeer dat we ons gingen afvragen of die hele White Lies geen fata morgana was - stonden we daar misschien als enige voor een leeg podium. Hoe dan ook: rondom ons werd vooral gezucht, met dank aan de blakende zon. ‘Farewell to the Fairground’ kon al wat geluid losweken bij de massa, al was het onduidelijk of dat uit medelijden met McVeigh was of door de muziek. 'Eindelijk begint het,' zo dachten we, maar toen werd onze hoop even brutaal de kop ingeslagen als Jack Lawrence-Brown zijn cymbalen mishandelde: halfweg het nummer was het enthousiasme al opgebrand. Mcveigh probeerde de makke wei nog op te jutten, maar langer dan een paar seconden duurden die opflakkeringen zelden.

Brachten nog een weinig redding: ‘Death’ en afsluiter ‘Bigger Than Us’, die ons even het gevoel bezorgde dat we bij een topband stonden. Eentje met een groeimarge, dat wel.


Het moment

Een koel briesje in het gezicht, pintje in de hand, de zon die eindelijk verzwakt, een halfnaakte veertiger die 'I want you to hold me, I want you to pray, this is bigger than us' in ons oor brult en de gelukzalige glimlach van McVeigh: geen idee wat uw probleem is, maar wij zijn soms met belachelijk weinig content.


Het publiek

Voor één keer zien we de lamlendigheid van het publiek door de vingers: de hitte was amper te harden. Toch verdient White Lies beter.


Tweet

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234