null Beeld

Review: White Lies op Rock Werchter

Er hangt her en der nog wat babyvet aan Harry McVeigh, maar toch probeert de zanger van White Lies zich al te bekwamen in de kunst van het getroebleerd kijken. Met wisselend succes, want de grens tussen de 'ik lijd aan het leven'- en de 'ik heb net mijn eerste blote tiet gezien'-blik bleek tijdens het optreden in Werchter nogal diffuus. Blijven oefenen, Harry!

Jeroen Maris

Hadden wij een tuin, we richtten er een bescheiden herdenkingsmonument in op voor Ian Curtis en zijn Joy Division. Wij pleiten ook voor dranghekkens rond het oeuvre van Manchesters saddest: poten af van de schoonste eenzaamheid die in de jaren 70 op plaat werd geperst. Hoewel: wanneer de erfenis bekwaam beheerd wordt - zie het verrukkelijke Interpol - dan zijn wij innig tevreden, en zoenen we spontaan elk meisje dat ons pad kruist, waarna we pletsen op ons bakkes krijgen - maar hey, laat ons toch niet te ver afdwalen.

Het moet hier immers over de Joy Division-adepten van White Lies gaan, het groepje Londense twintigers dat, zich stiepelzat gedronken aan de jaren 70 en 80 én gepiloteerd door een flinke hype, al in een pak tienerharten gewrikt heeft, en nu ook de rest van de mensheid op een dieet wil zetten van songs over de dood, de dood, en, euhm, de dood.

Puik idee, vinden wij, altijd voor wat zwartjasserij te vinden. Maar helaas bleek White Lies in Werchter niet de pikante update van Joy Division, Echo & The Bunnymen, The Cure of U2. Pompeus galmen, met de dood in de stem de Grote Depressie afkondigen, stiekem Bonootje spelen: allemaal goed en wel, maar we vonden geen weerhaak om ons aan te prikken. Her en der zagen we wel een goed idee passeren - zullen we een frietje steken,' opperde onze buurman bijvoorbeeld ergens halfweg - en op zich is het best bemoedigend dat jonge twintigers hun ejaculaat voorbehouden aan een big chapter uit de muziekgeschiedenis. Maar laat het resultaat dan meer zijn dan een B-kantje dat Ian Curtis snelsnel zou verdonkeremaand hebben.

Ze schijnen hoogst ambitieus te zijn, McVeigh en de zijnen: voor minder dan stadionstatus gaan ze niet. Maar liever nog vergezellen wij, slechts gekleed in een papieren slip, Davy Brocatus in een morsige privésauna dan dat we door een stadionpoort wandelen om er White Lies aan het werk te zien.

Hoogtepunt

Afrekeninghitje To Lose My Life' werd bepaald enthousiast onthaald door een kluit romantische tieners. Maar geen nood: straks vlinderen die heus wel door papa's platencollectie, en treffen ze daar Het Ware Werk aan.

Quote

'Is die nu ongelukkig, of gewoon geil?' (Een lucide meid naast ons, zie ook onze inleiding…)

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234