Review: Whitney op Pukkelpop 2016 (Lift)

Wat Whitney ook aanraakte, vrijdagavond, het veranderde in poezelig blinkend goud.

Het moet een gek gevoel geweest zijn voor Julien Ehrlich, weer op Pukkelpop spelen. In 2011 stond hij met Smith Westerns in de Chateau. Niemand die zich de liedjes nog zal herinneren, want plots werd de hemel toen een rampenfilm, en Kiewit de crime scene van een gebuisde God. Op een festival moeten mensen geboren worden, niet sterven.

'Als je Ehrlich 'take me in your heart again’ hoort falsetten, word je héél boos op het meisje dat ooit besloot om hem nooit meer te zoenen'

Nu, vijf jaar na de ramp, stond Ehrlich er opnieuw. Een nieuw begin, want een nieuwe groep (Whitney, met Max Kakacek) op een nieuw podium (de Lift) met een nieuw, uit weerloze schoonheid opgetrokken plaatje. ‘Light upon the Lake’ is de naam, en ik heb het altijd bij me. Er staan tien liedjes op, en het zijn de mooiste liedjes die ik ken. Ik laat ze horen aan mijn dochtertje. Ze is nog maar één, maar telkens ik het plaatje opzet, laat ze haar innerlijke Bumba in de steek en zwemt er iets schrikbarend volwassens in haar ogen.

Ik ben verliefd op Whitney, ja, ik vind haar een moordwijf. En ik ben niet wild van hun slacker-moppen, maar ik denk dat ik wel begrijp waarom Ehrlich en Kakacek vrijdagavond tussen de nummers door zonodig aan de ironie moesten. Als er zoveel melancholie in je liedjes logeert, moet je af en toe gewoon met de Druivelaar stoeien. Anders is het niet leefbaar.

Toch: het is geen eindnovembermelancholie, de blues van Whitney. Hun hemel is niet zwanger van smog en plensbuien, uit hun bomen komen geen verdorde bladeren gevallen, op hun kerkhof vind je geen graven die te weinig bezocht worden. Nee, het is allemaal veel subtieler, veel romantischer, veel ontroerender dan gewoon een koude depressie. In hun met folk en soul en jazzy weemoed bevlekte zachte zoentjes-rock roept iets dat merkwaardig hard naar lust for life schuimt. Het zit in die engelenstem-op-helium van Ehrlich. In die trompet die je naar maanverlichte meertjes brengt. In die pretparkdrums. In die babyroze ‘Tonight I’ll be staying here with you’-cover van Dylan. In ‘The Falls’, in ‘No Woman’, in ‘Golden Days’, in al die andere elegant uit het ei geklommen liedjes. In die prachtig-weerloze, uit liefdesverdriet geboren lyrics. Geloof me nu maar: als je Ehrlich in het onbegrijpelijk mooie ‘Dave’s Song’ ‘take me in your heart again’ hoort falsetten, word je héél boos op het meisje dat ooit besloot om hem nooit meer te zoenen.

‘I've been sleeping alone / I've been going through a change / I might never be sure / I'm just walking in a haze / I'm not ready to turn’. Onthutsende, decadent dansende schoonheid: dát was wat Whitney mee had voor u en voor mij.


Het moment

Beseffen dat die twee goeierds van Whitney één van hun songs ‘Polly’ hebben genoemd – de naam van m’n lieve dochtertje – en dat dat een tragisch móói liedje is.


Het publiek

Maakte iets heel, héél bijzonders mee.


Quote

And after all that I put you through / I get knocked out like I never knew’: ‘Golden Days’ snééd als een kwaad Stanleymesje.


Tweet

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234