null Beeld

Review: Wilco - A Ghost Is Born

Hoe moet een mens in godsnaam verder nadat hij een perfecte plaat heeft gemaakt? Het is een vraag die breekbare, hypergevoelige artiesten als Brian Wilson over het randje geduwd heeft. Sinds Wilco in 2002 het magistrale, levens wijzigende 'Yankee Hot...

Hoe moet een mens in godsnaam verder nadat hij een perfecte plaat heeft gemaakt? Het is een vraag die breekbare, hypergevoelige artiesten als Brian Wilson over het randje geduwd heeft. Sinds Wilco in 2002 het magistrale, levens wijzigende 'Yankee Hotel Foxtrot' op de mensheid losliet, was het dan ook bang afwachten hoe het frontman en songschrijver Jeff Tweedy, óók een breekbaar, hypergevoelig artiest, zou vergaan: zijn groep was tijdens de opnames ei zo na uit elkaar gevallen, en toen later bekend werd dat hij aan chronische migraine lijdt en daar een verslaving aan pijnstillers aan heeft overgehouden, kon het nagelbijten pas écht beginnen - u herinnert zich vast dat andere genie wiens chronische fysieke pijn en zelfgekozen 'medicijn' hem tien jaar geleden de das omdeden. Voor Tweedy is het voorlopig goed afgelopen: volgens de laatste berichten is hij afgekickt, én hij is zo slim geweest enige afstand te nemen van zijn chef d'oeuvre: 'A Ghost Is Born' slaat een onvermoede zijweg in - minder perfect en meer organisch dan 'YHF', en bijwijlen teruggrijpend naar vroegere Wilco-platen als de (niet te missen!) dubbelaar 'Being There' uit '96.

De toon wordt gezet door opener 'At Least That's What You Said', waarin na twee minuten de poort naar Noisetown wordt opengegooid en de prille Crazy Horse ons verwelkomt: Tweedy laat zijn gitaar grommen en janken zoals alleen de Neil Young van 'Everybody Knows This Is Nowhere' dat kon. 'Hell Is Chrome' is rustiger, ontleent intro en piano aan The Band en maakt de weg vrij voor het monumentale, dik tien minuten durende 'Spiders (Kidsmoke)': een synthdreun waar zich na de eerste, lijzig gezongen zinnen een vette gitaar doorheen komt wurmen, die vervolgens balorig haar eigen weg gaat.

Daarna wordt ons even rust gegund, eerst door het langzaam openbloeiende 'Muzzle of Bees', dan door het naar The Beatles verwijzende 'Hummingbird', in alle eenvoud een machtige popsong, en tot slot door 'Handshake Drugs', dat vermoedelijk naar Tweedy's verslaving aan pijnstillers verwijst, maar muzikaal zo tussen het lichtvoetigere werk op 'Yankee Hotel Foxtrot' kan gaan staan.

Vanaf 'Wishful Thinking' ('Where would we be/ without wishful thinking?') worden alle registers weer opengetrokken: in 'Company in My Back' wordt meer gesnikt dan gezongen, 'I'm a Wheel' is een als kwaaie rocksong vermomde klets in het gezicht, en over het slottrio 'Theologism', 'Less Than You Think' en 'The Late Greats' kunnen boeken geschreven worden, maar wij zijn murw, leeggezogen en geradbraakt, en de wijn is op. Vergeet alle superlatieven en dwingende koopadviezen die u de laatste tijd onder ogen gekregen hebt: het regent goeie muziek, maar 'A Ghost Is Born' bevindt zich gewoon op een ander plan, en hoort evenveel thuis in het SMAK als in uw cd-speler. Wie dit niet koopt, is gek.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234