null Beeld

Review: Wilco op Best Kept Secret 2016

Dit was geen festivaloptreden, dit was een zaalconcert.

Gert Van Nieuwenhove

'Wie kaartjes heeft voor de AB-optredens in oktober prijze zichzelf gelukkig, want daar hebben ze de juiste behuizing, apparatuur en mensen om je - als de groep de hardere groove vindt - met dat geluid vanuit alle windrichtigen te omsingelen.'

Vooreerst, wij waren maar net op tijd, en dat vertelt iets over hoe onbeholpen en onwetend wij aan het worden zijn, niet noodzakelijk altijd vanaf het vijfde biertje, maar helpen doet dat vijfde biertje evenmin.

In de namiddag waren wij even bij Band Of Horses gaan piepen bij het grote buitenpodium. Omdat wij hen geen slecht voorprogramma vonden voor Wilco later op de avond, had zich in ons hoofd de idee gevormd' dat Wilco daar te doen was. Toen wij tegen half negen richting hoofdpodium trokken vonden wij daar Two Door Cinema Club en hun publiek in oppperste feeststemming, en moesten wij in een grote boog om die massa heen. Even vreesden wij geen goed plekje meer te vinden, maar wij liepen vlot binnen net op het moment dat Wilco's 'Random Name Generator' begon. Qua drukte waren we in de grote tent op Best Kept aan veel meer gewoon geraakt.

Fastforward naar later op de avond. Op weg naar de uitgang horen wij een jong koppeltje over Wilco praten. Het meisje had te weinig liedjes herkend. De jongen zei: 'Bah, aan het eind speelden ze toch 'Impossible Germany' en zo.' Zouden ze ontgoocheld zijn in de nieuwe songs van 'Star Wars?', vragen wij ons af. Misschien denken ze dat de groep van hier af een vrijgeleide heeft gekregen om de rest van hun leven saaie platen te maken. En waarom denken wij dit nu? Want wij vinden 'Star Wars' helemaal niet saai. Het doet ons denken aan een ep'tje dat Wolf Parade onlangs heeft gemaakt: er is veel drukte van vroeger uit, 't Is minimalere en rootsier rock'n'roll. Veel van de 'Star Wars'-songs zitten voorin. 'Pickled Ginger' daaruit is één van onze Wilco-favorieten aan het worden, en in de live-variant gaan we een gang, maar sommige songs klinken keurig en weelderig, je kan er niet op dansen en je hoort er ook geen bijtende noodzaak in. De songs lijken een beetje te proefdraaien voor wat er aan ouder werk wordt tussen geschoven: 'I Am Trying to Break Your Heart' bijvoorbeeld, en later ook 'Handshake Drugs', onmiskenbaar songs die dieper snijden, en die wellicht geschreven zijn middenin of net ná ongelukkiger en onzekerder tijden. En ze blijven maar komen, die nieuwe songs: we moeten een paar keer aan Marc Bolan en T-Rex denken, er is één dramatisch Queen-moment bij, de progrock met drumsolo en het avant gardegitaartje zit ergens ter hoogte van het duo 'Cold Slope'-'King of You'. En dan zijn ze daar, de geruststellende classics. Het stormende 'Via Chicago' hadden wij - toen we het via een live-cd leerden kennen - ingeschat als een improvisatie, maar is exact hetzelfde heen en weer tussen bedaard en waanzinnig gebleven. 'Spiders (Kidsmoke)' is onze favoriet: wij moeten er stilaan voor naar de dokter, want van zodra ergens Can-ritmes aanfloepen beginnen wij te Pavlov-hupsen. Het gaat om zo'n dokter uit de We All Doctors Here-school, hoor, één die zijn diagnoses bij voorkeur in een herberg stelt. Maar 'Kidsmoke' is en blijft een fantastisch ding, van ons hadden ze de bas van daar uit richting iets als 'Suzie Q' van Creedence Clearwater Revival mogen sturen, om daarna - waarom nket? - de hele rest van de avond op die groove door te gaan. Tegelijk: al na 10 seconden van stijlbreuk 'Jesus, Etc.' zijn we dat verlangen weer kwijt. Er wordt ook een ons onbekend oudje van de eerste plaat geplukt: goeie jaren tachtigcountry is het. 'Heavy Metal Drummer' is gewoon 'Heavy Metal Drummer'. En uiteindelijk is er 'Impossible Germany / unlikely Japan', dat de teller van erg lange gitaarsolo's op drie doet belanden; tot onze verbazing hebben geen enkele keer moeten niezen. Helemáál achteraan is er nog dat lied waarin 'so good you will never know' rijmt op 'you can't hear it on the radio'. Wie kaartjes heeft voor de AB-optredens in oktober prijze zichzelf gelukkig, want daar hebben ze de juiste behuizing, apparatuur en mensen om je - als de groep de hardere groove vindt - met dat geluid vanuit alle windrichtigen te omsingelen. Die omsingeling misten we een beetje. Een beetje, want anders gaat het op gezeur lijken.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234