null Beeld

Review: Wire - Read and Burn

In deze voetbaldagen valt het minder op als ook wij onze bicepsen spannen, en dat komt goed uit, want amper een week geleden hoorden we voor het eerst een song uit 'Read and Burn' van Wire op de radio - onze nekhaartjes begonnen spontaan te pogoë...

In deze voetbaldagen valt het minder op als ook wij onze bicepsen spannen, en dat komt goed uit, want amper een week geleden hoorden we voor het eerst een song uit 'Read and Burn' van Wire op de radio - onze nekhaartjes begonnen spontaan te pogoën - en sindsdien staat 'Read and Burn' drie keer per dag op. Zo'n sessie duurt - koffie zetten, pissen, planten water geven en één keer de telefoon opnemen inbegrepen - een uur, want 'Read and Burn' klokt af onder de 17 minuten. Jaja, 'Read and Burn' bevat 6 songs, waarvan er 2 onder de 2 minuten blijven, en geen enkele boven de 4 minuten gaat.

Aan gemakzucht en gebrek aan ideeën kan het bij Wire niet liggen, daarvoor zijn de riffs te gebald, en de songs te goed. Het is naar ons gevoel net omdat de heren zoveel hebben geschrapt - wij denken: alle songs over haaruitval, obesitas en de afschaffing van Artis-Historiapunten - dat ze de opener terecht 'In the Art of Stopping' mogen noemen, dat ze niet anders kunnen dan alleen het retestrakste overhouden en daardoor op hun leeftijd nog klinken als een x-ray van And You Will Know Us By The Trail Of Dead en Helmet zonder Butch Vig. In hun allerbeste songs ('I Don't Understand' - denk 'Mandinka' van Sinead O'Connor, maar dan harder, luider en sneller; 'Germ ship', een 'Is Vic there?' op speed; en 'The Agfers of Kodack', goeie Joy Division) leunen ze ondraaglijk tegen hun allerbeste song ('12XU') aan, en zijn ze de beste zenuwachtige maar onvermurwbare rockgroep sinds Masters Of Reality weer tot leven kwam. Net als de Masters verbijstert Wire eerst, maar bij de vijfde luisterbeurt toveren ze een glimlach op het gezicht die we de jongens van Rammstein zouden willen voorleggen. Hé, dat treft.

Wire, dus. Ze zijn twee keer gesplit en nu voor een derde keer terug. Ze zijn hun norse zelf gebleven, en hebben zich niet in witte showbizz-hemden gestoken om ersatz-passie te verklanken en 'I'm really feeling it' te roepen. The baldheads of the nation komen gewoon kort maar zeer krachtig zeggen dat ze te oud zijn voor nu-metal, zoals ze ook te oud zijn voor fish sticks en worstjes van Zwan.

Zo. 'Read and Burn' gaat nog één keer luid. En daarna waarschijnlijk nog een keer. 12XU!

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234