null Beeld

Review: Wire - Send

Een van dé muzikale verrassingen van 2002 was de 'Read & Burn 01'-ep (check (gvn)'s recensie op de Humo-website), waarmee de leden van de Britse punk-not-punk-band Wire vorig jaar lieten weten, dat ze voorlopig weer met elkaar spraken. Sinds de ...

Een van dé muzikale verrassingen van 2002 was de 'Read & Burn 01'-ep (check (gvn)'s recensie op de Humo-website), waarmee de leden van de Britse punk-not-punk-band Wire vorig jaar lieten weten, dat ze voorlopig weer met elkaar spraken. Sinds de heren hun debuutconcert in de Londense Roxy in 1977 aftrapten met een hautain 'Pay attention: we're Wire', zijn ze alleen maar tegendraadser geworden, en het was dan ook niet verwonderlijk dat er geen sprake was van personal trainers, vette reclamecontracten of hippe remixes bij de tweede comeback van het viertal. Sterker nog: op 'R&B 01' - en daarna ook op het iets moeilijkere 'Read & Burn 02' - toonde Wire zich nog agressiever en venijniger dan op 'Pink Flag', hun fascinerende oefening in hoekig punkminimalisme uit 1977. De nieuwe Wire-ep's klonken als gitaarplaten die opgenomen waren alsof het om donkere No U-Turn-drum'n'bass ging. De songs waren minder melodieus, de zang was meer vervormd, de sound was rauwer en minder clean, maar qua catchiness bleven de Britten het moeiteloos halen van sars.
Op 'Send', hun eerste full-cd sinds 1990, trappen de songs - zeven uit de twee 'Read & Burn'-ep's en vier nieuwe tracks - elkaar op de hielen. Met een droge tik lanceert het viertal de genadeloze riff van 'In the Art of Stopping' in een baan om de aarde, maar ook tracks als 'Comet' ('Ace of Spades' in een versie van Joy Division), de amfetamine-rush 'The Agfers of Kodack', waarin ze de feedback nauwelijks onder controle lijken te krijgen, en 'Read and Burn' hebben nog niets van hun metaalglans verloren. De nieuwe nummers zitten misschien net iets onder het niveau van de meeste ep-tracks, maar het bijna poppy 'Mr Marx's Table' dreunt een heerlijk eind weg over Spacemen 3-gitaren, terwijl 'Being Watched' duidelijk laat horen waar Steve Albini inspiratie ging zoeken voor de cirkelzaag-sound van Big Black.
Cynici, die aanvoeren dat Newman, Lewis, Gilbert en Grey zichzelf een ferme hak gezet hebben, door te debuteren met een absolute klassieker ('Pink Flag') en daar meteen twee halve klassiekers aan toe te voegen ('Chairs Missing' en '154'), hebben een punt, maar 'Send' heeft zich in onze persoonlijke Wire-top10 onmiddellijk op de vierde plaats genesteld. Wie de groep nog niet kent, maar weg is van de nieuwe post-post-punk-golf (zie: Liars), rept zich nú meteen naar de winkel met voldoende cash voor vier cd's. Die-hard-fans die de ep's al hebben, bestellen hun exemplaar van 'Send' best via de Wire-website (www.pinkflag.com), waar ze er een gratis live-cd bij krijgen. En wij kijken intussen al uit naar 'Read & Burn 03', waarop Wire nog maar 's een nieuwe richting zou inslaan. Niet slecht voor een band met een gitarist die deze maand 57 wordt.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234