Review: Wolf Alice op Best Kept Secret 2015

Ellie Rowsell, Joel Amey, Joff Oddie en Theo Ellis vormen samen Wolf Alice. Ze brengen, na vanuit Londen achteloos een paar mooie singles te hebben achtergelaten, morgen maandag 22 juni hun debuut-cd 'My love is cool' uit. Ellie Rowsell bevestigt dat popnieuws trouwens vanop het podium: 'We have our debut album coming out tomorrow'. Is genoteerd.

NME weet het in verband met 'My love is cool' al: 'Easily the debut of the decade so far'. Even koffie tanken, want vooral die 'easily' is goed. En dan gewoon kijken en luisteren! Vooreerst, dit is tent 2. Hier heb ik twee jaar geleden Swans ondergaan, en dat was de beste minutenlang herhaalde 1-2-3-4-5-6-bwaangggggg die ik ooit meemaakte. Ik lag in stukjes, en het duurde tot de dag erna voor Portishead me opnieuw in elkaar zette. Ik zit in verband met Wolf Alice trouwens niet op zo'n ingrijpende ervaring te wachten, en die is er uiteraard ook niet gekomen. Is dat 'Storms' dat de set opent, of iets dat er hard op lijkt?

My Bloody Valentine zacht sierlijk laten overgaan in Sonic Youth hard, het is een procédé dat door Wolf Alice een paar keer wordt toegepast. Er zit in het liedje ook een beetje heimwee naar een folklandje van herkomst, dat is achtergelaten om de grote rockstad in te trekken. Of is dat omdat Ellie Rowsells stem me hier aan ouwe liefde Harriet Wheeler van The Sundays doet denken? Ik heb nog een paar mooie liedjes herkend. 'You're a germ' bijvoorbeeld, dat openklapt via 'One! Two! Three! Four! Five! Six! Seven! You ain't going to heaven!', een telrijmpje dat ook in de gitaren klinkt als de Monkey die Pixies ooit ten hemel zongen.

Bij 'Blush' aangekomen moet ik aan Lush denken - of ik laat gewoon de b vallen, nog beter. In Lush zongen trouwens twéé wolvinnetjes van porcelein. We wurmen ons bij Wolf Alice wel meer door de jaren negentig: kunnen die van Hole zijn, maar evengoed die van Belly. 'Giant peach' is er hier ook bij: een raar ding, begint als een zompige rockclassic, vervolgt als een goeie (!) Sonic Youthrocker met kriskrossende gitaren, Roswells stem valt meer in als Kim Wilde dan als de Courtney Love die je verwacht, maar in de tweede helft, na een middenstuk - parlandootje op z' Patti Smiths, wat Kim Gordon gehijg - zingt ze toch een kleine kettingbotsinkje bij mekaar.

Daarna heavy metalt de song zich naar de uitgang. Ondertussen heeft deze groep zich in het zweet en uit de naad gespeeld. Toen Roswell haar haar in een dot deed, sprak de gitarist het publiek bijvoorbeeld ongeduldig aan met 'Are you ready?', want het moest en het zou vooruit gaan. 'Moaning Lisa smile' is het mooiste, met een je ne sais quoi gebrachte oorwurmpje, zet sheelanagiggend aan, gaat over van een tiental ah's in grunge en legt zich in shoegaze te rusten.

Geen van de leden van Wolf Alice zal ooit een injectienaald achterlaten na Baudelaire te hebben gelezen op de wc. Ik vermoed dat ze overal en altijd beleefd en welopgevoed in de omgang zijn. Ze mogen van mij in het Britse schuttingwoordenalfabet gerust blijven hangen bij de b van Blimey en Bloody, en nooit overstappen op de c van cack en cunt. Hoe NME van dit soort beleefde, innemende mensen een Britse hype gaat maken weet ik niet. Anderzijds, feck en fook en fuck nog aan toe: who cares!

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234